
Uffgschriwwe beim Prof. C. Richard Beam (1925-2018)
Der Eileschpiggel waar mohl draus im Busch am Hunde (= Yaage). Noh hot er der Deiwel aagedroffe. “Was hoscht dann doh?” hot der Deiwel gfrogt un hot noch der Flint gewisse.
“Des? Ei, des is en Schmokpeif,” hot der Eileschpiggel gsaat. “Witt sie mohl browiere?”
“Ya, gewiss,” hot der Deiwel gsaat, “browier ich sie!”
“Dann nemm des End ins Maul un suckel,” hot der Eileschpiggel gsaat un hot dem Deiwel’s fedderscht End vom Flindelaaf hiegschowe. “Noh schteck ich dann hinne aa.”
Der Eileschpiggel hot noh abgedrickt un em Deiwel der ganz Schuss der Hals nunnergschosse.
Der Deiwel hot sich no gschiddelt as wie en Hund wann er aus em Wasser kummt un hot gsaat, “Du schmokscht awwer gewiss as alles hesseldaanischer (= abbadich) schtarrier Duwack!”
II.
Der Deiwel un der Eileschpiggel hen mohl en Feld Riewe gedeelt. Buschel-Moos hen sie kens ghadde un schunscht aa nix fer sie messe. Noh hen sie ausgemacht der Eileschpiggel sett nemme was im Grund waer un der Deiwel was haus waer. Seller Weg hot der Eileschpiggel die Riewe ghat un der Deiwel es Graut.
Der naegschde Daag hen sie noh an Feld Weeze gedeelt. Fer ewe kumme mit em Eileschpiggel hot der Deiwel noh gsaat, er wott mohl hawwe was im Boddem waer un der Eileschpiggel maecht nemme was owwedruff waer.
Der Eileschpiggel hot’s verwillicht. Wie sie faddich waare deele, hot der Eileschpiggel der Weeze ghadde un der Deiwel die Schtobble.
Von darre Schtory kummt vermutlich’s alt Schprichwatt har: “Er hot ausgemacht wie der Deiwel an der Riewe.”
III.
Der Deiwel un der Eileschpiggel hen mohl sehne wolle weller as es menscht Kelt schtende kennt. Fer sell zu duh hen sie sich uff der keltschde Daag vom Winder uff’s Hausdach ghockt un hen ausgemacht, das der was es lengscht drowwe bleiwe daed, waer der Gewinner.
Sie hen fer’n ewichi Leng drowwe ghockt, awwer kenner hot gebodscht fer runnergeh. Wie der Eileschpiggel gschpiert hot as er’s nimmi lang schtende kann, is er uffgschtanne un hot der Rock un Jacket ausgezoge un hot gsaat, “Des letz. Mir hedde waarde solle fer’n kelderer Daag fer so ebbes zu duh! Ich fang vo aa schwitze.”
Sell, off kors, waar zu viel gewest fer der Deiwel. Er is uff un ab newe am Hauseck nunner, was bischde was hoschde, un hot sich nimmi sehne losse!



























































