
Beim Donald Breininger
Wie ich in die Hoochschul gange bin, es waar mei zwett letscht Yaahr, iss mei anner Gremmpaepp g’schtarrewe. Un noh hot mei ‚Pop‘ en Vendugroyer gedingt fer die Vendu duh. Un noh hot der Groyer zum Pop gsaat, „Wann ihr epper in de Freindschaft hen fer schreiwe, fer’s uffschreiwe was verkaaft iss, un es Geld neinemme, noh kenne nihr bissel Geld schpaare.“ Noh hot der Popp gsaat zum Groyer, „Ya, ich glaab, as der Yung sell duh kann!“ Un, ya well, er hot en Bord kaaft fer die Babiere druff duh – un ich hab Vendu g’schriwwe. Un der Groyer waar so schtoltz wie ich ausgemacht hab; es hot alles ausg’halde un so wie sell. Un noh hot er mich g’frogt fer helfe Vendu schreiwe vun sell aan’s Zeit. Un sell hot g’holfe fer Pennsilfaanisch Deitsch zu schwetze. En latt vun de Vendu-e … sie waare net in Deitsch, awwer es grebbscht Deel waare Bauere-Vendu sellemols. Mer hot Hausrot aa ghat, awwer – en latt Bauerevendu. Friehyaahrs, des waar velleicht alle Owed. Die waare als oweds gewest – as wie Samschdaags; samschdaags waar’s darich der Daag. Un, well, ich hab aafange Vendu schreiwe; un die Bauer – ‚baddich vun Baricks Kaundi, eh, geyich Lecha Kaundi – die sin als reikumme un die hen Deitsch g’schwetzt zu mer. Well, ich hab „ya“ un „nee“ saage kenne; awwer es Deitsch antwadde iss net gut gange. Awwer de lenger as ich’s geduh hab, hawwich als meh Wadde dezu duh kenne; un iwwer die paar…, eh, es hot net lang genumme – velleicht zwee-drei Yaahr, waar ich am Antwatt gewwe zu de Bauwer as reikumme sin. Un sell hot viel g’holfe fer deitsche Wadde lanne, fer sie zu Yuus mache, un selleweg, eh, selleweg fattgeh mit de Schprooch, daed ich saage.
Noh, an selle Zeit waare die Grundsau-Lodsche viel am geh, abaddich Nummer eens. Nummer eens waar ’s-aerscht; ’s iss schiergaar en hunnert Yaahr as sell schunn am geh iss. Un sellemols waar’s viel am geh. Des sin als siwwe bis nein hunnert Leit rauskumme, Mannsleit, sin rauskumme fer die Nummer eens Grundsau Lottsch. Un sell waar en gross Dings. Es waar ’s-aerscht g’halde in Allentown. Un noh sin sie noch Northhampton; datt waar en ‚Community Center‘, as sie meh Leit neiduh hen kenne. Un datt waar ’s-grebbscht Deel, fer etliche Yaahr, waare nein hunnert Mannsleit rauskumme fer selli Grundsau Lottsch.
Un noh, mit meim „Raetzlicher-gewwe“ an de ‚Literary Society‘, der Sterling Zimmerman – un ich kumm widder zum Sterling Zimmerman – hot mer gsaat, „Donnie,“ hot er gsaat, „ich glaab, as du browiere kenntscht fer bissel Deitsch – en glee Reed –, gewwe,“ hot er gsaat, „e bissel schwetze.“ –“Oh,“ haww ich gsaat, „ich kann sell net duh.“ –“Yo!“ hot der Paepp gsaat; er glaabt aa, as ich’s duh kennt, hot er gsaat. /Un sie hen mich nei-geblaudert… Un sellemols hen sie als zwee Reeds ghat an’re Grundsau Lodsch – der Haabtschwetzer, un noh hen sie vannenaus en Schwetzer ghat, as net so gut waar. Un ich waar debei fer „net so gut“ zu sei. Awwer ich waar noh datt debei. Un noh – sell hot mei Schwetzes g’schtaert in annere Dinger…, as am geh waare an de Zeit. Eh, ich weess nimmi, wie alt as ich waar, awwer es muss so an neinzeh hunnert un sechsich gewest sei. Un sell iss schunn vier-un-sechsich Yaahr zerick. Awwer sell iss, wie’s aag’fange iss. Un’s waar darich der Sterling, as ich sell aagfange hab zu duh. Ich will bissel des auslege: En Reed an’re Grundsau Lodsch odder an’re Versammling iss en latt gude Schtories mit noh gude Gedanke debei. Mer browiert fer die gude Gedanke neiriehre zu de Schtories, as mer am schwetze iss devun.



























































