
Von Hermann Settelmeyer (Lingenfeld)
Krottebrieh hämmer gsaacht zu dem Wasser, wu sich in unserm Weiher bräät gemacht hot. Des war noch stark unnertriwwe. Heit deten se en Stacheldrohtzaun zieche um des Baggerloch, dass känns ach blouß in die Neh käm. Finf Zentimeter unner de Owwerfläch hoscht die Hand nimmie gsähne. Was solls, mer hän e Schwimmbad ghat, uns die Zeit vertriwwe un versucht, schwimme zu lerne. Des Wasser hot mer sich mit Fisch, Frösch, Krotte, Schlange, verschiedene Sorte Schilf un e paar Schlingplanze gedäält un den Ausschlach mit route Pepple hoscht blouß äämol kriecht, dann warscht immun.
Net immun wore bischt geche Wasser selwer un do draa war jetzt tatsächlich net de Dreck schuld. Känner vun uns Buwe vun siwwe, acht Johr hot schwimme kinne glei nooch em Kriech, mit dene scheiß Jabos hoscht jo nimmie aus em Haus gekinnt un schun gar net zwää Kilemeter weit iwwers freie Feld laafe an de Weiher. Also simmer jetzt zu zeht, fuchzeht drei Meter vum Ufer weg gstanne un hän versucht nauszugleite, dass mer e bissel Gfiehl kriechen, wie Wasser tracht. Dann hämmer uns Meter fer Meter weiter vum Rand weg getraut un en Schwumm ausprowiert, wu mer ganz schnell klänne Bewechunge macht vor de Bruscht. Hundstrappler hämmer des genennt. Es hot gholfe, dass mer sich e paar Meter iwwer Wasser hot halte kinne, dann war mer kaputt.
Dann isch er kumme, mein Daach. Nadierlich häwwich genau sou gut gewisst wie alle annere, dass direkt am Ufer mitte im Flache e Loch isch, awwer ich häb afach net ufgebasst, bin neigedappt, war sofort mit em Kopp unner Wasser un häb gschluckt. Do hot mer ach kän Hundstrappler mäh gholfe. Während ich schun s dritte Mol unnergange un widder houchkumme bin, häwwich drauß am Ufer e paar greßere Buwe sähne sich de Bauch halte un halwer kaputtlache iwwer des Schauspiel. Endlich isch awwer doch de Hamann mit ämme elegante Koppvor zu mer durchgetaucht un hot mich rausgezoche. Vielleicht e halwie Stunn war ich uf em Bauch geleche un häb Wasser ghuscht, bis ich widder einichermaße normal häb schnaufe kinne. Abghalte vum Weiher hot mich des net, am negschte Daach war ich widder drin un häb jetzt äfach e bissel besser ufgebasst. Erfahre hot dehääm nadierlich niemand was. Wammer middaachs fort sin, hot unser Mutter als selbschtverständlich aagenumme, dass mer owends widder gsund häämkummen. Dodebei hots ach bleiwe selle.
Es war äach e annerie Zeit, fer uns Kinner ganz frieh e Zeit vun Selbschtännichkeit un vun ännere uuglaubliche Freiheit, ämme Freiheitsdrang, wu heit noch in uns stickt. Werklich bassiert isch zum Glick nie was Ernschtes, mer hän schun frieh gelernt, fer uns selwer zu sorche, uf uns ufzubasse un uns zu helfe. Wannd guckscht, wie mer de Klänne heit bis in letschte Eckle allews dausendmol vorsaacht un vorschreibt, muscht dich wunnere, dass vun uns domols iwwerhaupt änns iwwerlebt hot. Richtich schwimme lerne häwwich iwwrichens ach noch, e Johr speeter im Urlaub bei de Herxemer Dante im Waldschwimmbad, wud bei genunk Leit hoscht abgucke kinne, wies geht. Des Wasser war sou klar, dassd sogar en Stää unne uf em Bodde hoscht gsähne liche un uftauche kinne.


























































