Schlagwort-Archive: Don Breininger

Wie der Parre Rahn mir gholfe hot

Parre Clarence Rahn schwetzt an en Grundsau Lodsch

Beim Don Breininger

Ich will ebbes verzehle vum Parre Rahn (1898-1977), en Reformed (UCC) Pastor. Nau, der Parre Rahn, zu meine ‚Estimation‚, waar der bescht Pennsilfaanischdeitsch-Schwetzer rumhaer gewest as ich g’heert hab. Un ich daed saage, wann’s net gewest waer fer der Parre Rahn, waerd ich net do fer Deitsch schwetze. Wie ich aus de Schul kumme bin, ich hab geblaant ghat fer noch die Kolletsch geh, awwer es waare zwee Dinger:  Mei Paepp hot gsaat, er weess net wu’s Geld beikummt fer noch die Kolletsch geh; un ich hab schunn en Maedel ghat. Ich hab net gewisst, eb ich nau noch die Kolletsch geh will. Sellemols hot mer achtzeh Yaahr alt sei misse fer en guder Tschabb grieye aryets. Du weescht, mer hot eenich aryets uff de Bauerei schaffe kenne, odder an de gleene Miehle, un Sach wie sell. Awwer fer en Tschabb grieye noch em Grieg, daed mer saage. die ‚Industrial Companies‚ sin kumme in Lecha Kaundi. Mer hen ‚Bethlehem Schtahl‘ ghat, mer hen ’s ‚Mack Trucks‚ ghat, mer hen alle Aarde Seidemiehl ghat… Awwer mer hot achtzeh Yaahr alt sei misse fer en Tschabb grieye an selle Bletz. Ich weess net, eb’s seller Weg waar do, awwer sie hen ehm net gedingt mitaus mer hot en Hoochschul-‚diploma‚ un mer waar achtzeh. Well, wie ich noh schpotyaahrs achtzeh warre bin, haww ich en Tschabb grickt an ‚General Electric‚. Un’s waar en guder Tschabb; ich hab’s gegliche datt, awwer ich waar yuscht, ich denk, drei Yaahr datt. Noh hen sie mir aagebodde fer en ‚Offis‚ iwwernemme drunne in Virginia. Un ich hab gezaehlt fer geh. Ich waar schun g’heiert sellemols; un mir waare nunnergange un hen en Haus g’funne, as mer gegliche hen. Un’s waar alles geblaant fer nunner noch Virginia zieye. Un ich bin zerickkumme… Un mei Schwardaadi iss umg’schtatzt mit Hatzschlaag – un waar g’schtarwe. Un der Parre Rahn iss kumme… Nau, der Parre Rahn waar mei Schwieyermammi ihre Parre. Un noch de Leicht iss er kumme zu mer, un hot gsaat, „Du kannscht net noch Virginia geh.“  Haww ich gsaat, „Ferwas? Des iss en guder Blaan; des sott gut ausmache…“ /– „Ya, awwer,“ hot er gsaat, „dei Familye braucht dich do.“ Hot er gsaat, „Dei Familye…, eh, du duhscht des Gegend verlosse, dei Arrebschaft in des Pennsilfaanisch Deitsch schwetze,“ hot er gsaat. „Dei Familye braucht dich, dei Schwieyermammi braucht dich nau,“ hot er gsaat, „dei Karich braucht dich… Wann du fattgehscht,“ hot er gsaat, „kummscht du nimmi zerick, un du vergescht all des.“ Un ich hab bissel gedenkt driwwer, awwer ich hab net gewisst was zu duh.

Noh iss er nochemol kumme, der Parre Rahn. Noh hot er gsaat, „Hoscht du iwwergedenkt, was ich dir ausgelegt hab?“ /–“Ya,“ haww ich gsaat, „ich weess net was zu duh. Awwer ich meen ich sott geh; es iss en guder Blaan…“ Un er hot mich widder rausg’schwetzt – un ich bin do deheem gebliwwe. Un nau, wann ich zerickguck, daed ich saage, sell waar ’s beschde Ding, die beschde ‚Blaans‘, as epper mir seilewes gewwe hot. Sell hot der Parre Rahn geduh fer mich. Un…

Der Parre Rahn waar en Schwetzer, er hot schwetze kenne uff eenich eppes: en Schubbkarichraad, odder en Fensposchde, an eenich eppes wie sell hot er schwetze kenne; un er hot en ganze Schtory rausgemacht – mit sei annere Schtories, un iss widder zerick uff sei Blaan kumme, un hot ausgelegt – en guder Weg zu lewe. Un er hot mer viel raus-g’holfe. Ich hab oft newich ihm g’hockt an ‚re ‚Banquet‘ aryets, an ‚re Grundsau Lottsch odder en Versammling. Un er hot sei glee schwatz Buch im Rocksack ghadde. Un noh, nochdem as mer gesse hen, hot er in sei Rocksack gelangt un hot’s glee Bichli rausgenumme, un hot’s uffgemacht. Un do uff em Blaatt waare drei Wadde gewest. Noh hot er’s Blaatt rumgedreht, noh waare noch zwee Wadde uff sell. Un er hot als des Buch geguckt, noh hot er’s zugemacht un hot’s widder in der Rocksack g’schteckt. Un uff selle fimf Wadde, odder sechs Wadde, hot aer fer zwansich Minudde g’schwetzt. Un aer hot en Schtory ghat, as wunnerbaar waar! Mer hot en ganzi Woch hinnenooch, hot mer denke kenne vun was as er ausgelegt hot – un was es gemeent hot zu unser Lewe. Er hot’s saeme Ding geduh in Englisch. Awwer in Pennsilfaanisch Deitsch – die Wadde, as er geyuust hot un der Weg, as er Sach ausgelegt hot, es waar yuscht wunderbaar! Er hot en ‚Tape Recorder‚ ghat un er hot sei Sache all ge-‚taped‚. Un noh hot er gsaat, „Du sottscht des aa duh,“ hot er gsaat, „du sottscht des ‚tape‚-e; noh nemm’s heem, un harrich’s ab. Noh kannscht du sehne, was fer Fehler as gemacht hoscht.“ /–“So“, hot er gsaat, „des sin Wadde alsemohl in Deitsch, hoscht du englische Wadde g’yuust,“ hot er gsaat. „Un wann du des abharrichscht, heerscht du sell.“ Un noh fer Grischtdaag, ee Yaahr haww ich en ‚Tape-recorder‚ grickt. Noh haww ich zu de Fraa gsaat, „Ferwas hoscht du gewisst as ich so en ‚Taperecorder‚ hawwe hab wolle?“ Noh hot sie gsaat, „Ei, der Parre Rahn hot’s kaaft, ich hab’s kaaft vun ihm. Er hot’s mer kaaft as ich’s dir gewwe kennt fer Grischtdaag.“Un so, ich hab vun sellem aa Zeit haww ich’s als ab-g’harricht. Un es iss wunderbaar wie mar sich selwert abharricht, un sehnt wu mar Fehler macht. Un mar kann sellerweg lanne. Un sell iss der Weg, as er mer raus-g’holfe hot.  En wunderbaarer Mann.

Vendus un Grundsei Lodsche

Don Breininger (vanne rechts) baut 1972 an Grundsau Lodsch Nummer Eens

Beim Donald Breininger

Wie ich in die Hoochschul gange bin, es waar mei zwett letscht Yaahr, iss mei anner Gremmpaepp g’schtarrewe. Un noh hot mei ‚Pop‘ en Vendugroyer gedingt fer die Vendu duh. Un noh hot der Groyer zum Pop gsaat, „Wann ihr epper in de Freindschaft hen fer schreiwe, fer’s uffschreiwe was verkaaft iss, un es Geld neinemme, noh kenne nihr bissel Geld schpaare.“ Noh hot der Popp gsaat zum Groyer, „Ya, ich glaab, as der Yung sell duh kann!“ Un, ya well, er hot en Bord kaaft fer die Babiere druff duh – un ich hab Vendu g’schriwwe. Un der Groyer waar so schtoltz wie ich ausgemacht hab; es hot alles ausg’halde un so wie sell. Un noh hot er mich g’frogt fer helfe Vendu schreiwe vun sell aan’s Zeit. Un sell hot g’holfe fer Pennsilfaanisch Deitsch zu schwetze. En latt vun de Vendu-e … sie waare net in Deitsch, awwer es grebbscht Deel waare Bauere-Vendu sellemols. Mer hot Hausrot aa ghat, awwer – en latt Bauerevendu. Friehyaahrs, des waar velleicht alle Owed. Die waare als oweds gewest – as wie Samschdaags; samschdaags waar’s darich der Daag. Un, well, ich hab aafange Vendu schreiwe; un die Bauer – ‚baddich vun Baricks Kaundi, eh, geyich Lecha Kaundi – die sin als reikumme un die hen Deitsch g’schwetzt zu mer. Well, ich hab „ya“ un „nee“ saage kenne; awwer es Deitsch antwadde iss net gut gange. Awwer de lenger as ich’s geduh hab, hawwich als meh Wadde dezu duh kenne; un iwwer die paar…, eh, es hot net lang genumme – velleicht zwee-drei Yaahr, waar ich am Antwatt gewwe zu de Bauwer as reikumme sin. Un sell hot viel g’holfe fer deitsche Wadde lanne, fer sie zu Yuus mache, un selleweg, eh, selleweg fattgeh mit de Schprooch, daed ich saage.

Noh, an selle Zeit waare die Grundsau-Lodsche viel am geh, abaddich Nummer eens. Nummer eens waar ’s-aerscht; ’s iss schiergaar en hunnert Yaahr as sell schunn am geh iss. Un sellemols waar’s viel am geh. Des sin als siwwe bis nein hunnert Leit rauskumme, Mannsleit, sin rauskumme fer die Nummer eens Grundsau Lottsch. Un sell waar en gross Dings. Es waar ’s-aerscht g’halde in Allentown. Un noh sin sie noch Northhampton; datt waar en ‚Community Center‘, as sie meh Leit neiduh hen kenne. Un datt waar ’s-grebbscht Deel, fer etliche Yaahr, waare nein hunnert Mannsleit rauskumme fer selli Grundsau Lottsch.

Un noh, mit meim „Raetzlicher-gewwe“ an de ‚Literary Society‘, der Sterling Zimmerman – un ich kumm widder zum Sterling Zimmerman – hot mer gsaat, „Donnie,“ hot er gsaat, „ich glaab, as du browiere kenntscht fer bissel Deitsch – en glee Reed –, gewwe,“ hot er gsaat, „e bissel schwetze.“ –“Oh,“ haww ich gsaat, „ich kann sell net duh.“ –“Yo!“ hot der Paepp gsaat; er glaabt aa, as ich’s duh kennt, hot er gsaat. /Un sie hen mich nei-geblaudert… Un sellemols hen sie als zwee Reeds ghat an’re Grundsau Lodsch – der Haabtschwetzer, un noh hen sie vannenaus en Schwetzer ghat, as net so gut waar. Un ich waar debei fer „net so gut“ zu sei. Awwer ich waar noh datt debei. Un noh – sell hot mei Schwetzes g’schtaert in annere Dinger…, as am geh waare an de Zeit. Eh, ich weess nimmi, wie alt as ich waar, awwer es muss so an neinzeh hunnert un sechsich gewest sei. Un sell iss schunn vier-un-sechsich Yaahr zerick. Awwer sell iss, wie’s aag’fange iss. Un’s waar darich der Sterling, as ich sell aagfange hab zu duh.  Ich will bissel des auslege:  En Reed an’re Grundsau Lodsch odder an’re Versammling iss en latt gude Schtories mit noh gude Gedanke debei. Mer browiert fer die gude Gedanke neiriehre zu de Schtories, as mer am schwetze iss devun.

Wie ich glannt hab deitsch schwetze

Beim Don Breininger

Der Butch Reigart hot mich paarmol g’frogt fer mei Lewenslaaf gewwe. Nau, ich hab net viel gewisst vun meim Lewenslaaf, – des iss yuscht Daag fer Daag darich die Welt gange. Awwer zidder ass er mich nau g’frogt hot fer den Owed dohaer kumme,  hawwich deel Sache uffgeguckt – un ich hab mehner g’funne ass ich gemeent hett as ich wisst. Un ich kann verleicht zwee odder drei Schtunn schwetze, wann ihr sell wodde. Nau, wann eenichebber ebbes hot zu frooge odder ebbes net verschteht, duht eier Hend in die Heeh un winkt bissel, un seller Weg schtobbe mer graad un duhne’s ausrechle. Ich weess net, was ihr verleicht net verschtehne odder verleicht henn ihr ebbes meh zu frooge – froogt’s an de Zeit, un mer kenne’s noh darichfiehre.

Werley’s Corner in Lechaa Kaundi. Datt hot aa der Sterling „Tiny“ Zimmerman (1921-2000) gewuhnt.

     Der Butch hot mich g’frogt: Wie hoscht du g’schtaert des Pennsilfaanisch Deitsch schwetze? Well, ich hab bissel gedenkt, un es geht zerick noch „Wally’s Korner“; nau, Wally’s Korner iss „Werley’s Corner“ in Englisch. Un die Deitsche in unser Gegend henn immer, wann’s en Eck aryets waar, henn sie’s „Corner“ g’heesse. Sie henn’s ken Eck g’heesse. Heidesdaags, wann ebber  Pennsilfaanisch Deitsch schwetzt in unser Gegend un an die gleene Schteddlicher guckt, saage sie net „Corner“, sie saage „Eck“. Awwer mir henn net „Eck“ gsaat, mir henn „Corner“ gsaat. Un Wally’s Corner iss, wu ich gewuhnt hab fer die aerschde fimf Yaahr.

     Nau, Wally’s Corner hot ebbes notwennich – un sell iss die Zimmerman’s Freindschaft. Wieviel henn g’heert vum Sterling Zimmerman? Net viel henn. Well, der Sterling Zimmerman hot viel g’schwetzt an Versammlinge un Grundsau-Lottsche. Un er hot viel zuh duh ghatt mit de pennsilfaanisch deitsch Schprooch uffhalde in unser Gegend. Un es waar, ass ich datt im Schteddel gewuhnt hab in mei aerschde Yaahre, ich hab nix g’heert ass wie Pennsilfaanisch Deitsch. Es waar darich der Grieg, mer hot ken ‚Rations‘…, alles waar ge‚rationed‘ gewest, mer hot kenn Gaes grieye kenne, mer hot ken ‚Teiers‚ kaafe kenne, die Maschine henn in die Schepp g’schtanne, – un die Nochberschaft iss beinanner gebliwwe. Samschdaags, wann des Hof-arewet g’schafft waar un alles uffgeraamt, un’s iss geye oweds kumme, iss alle-ebber im Schteddel nunner an’s Wattshaus geloffe. Un datt hen mer uff de Portsch g’hockt. Un ich waar’s eensichscht Kind im Schteddel. Un ich hab nimmand ghatt fer mit schpiele, so hawwich uff de Drebbe g’hockt, vanne an de Portsch. Un ich hab abg’haricht: die Schtories, ass sie verzaehlt hen, wie sie als geloge  henn zu nanner, un wie sie als Gschpass gemacht henn mit nanner… Un sell iss, was ich gelannt hab.

Die Scheier vun Werley’s Corner mit Scheierschtanne.

     Nau, ich hab net gelannt fer Deitsch schwetze deheem. Die Memm …, mei Memm un mei ‚Pop‘, henn Englisch zu mir g’schwetzt, un zu mei Brieder noh schpaeder … Awwer all die annere Leit henn Pennsilfaanisch Deitsch g’schwetzt. Un so, ich bin uffgewaxe mit alles verschteh, awwer ich hab’s net g’schwetzt. Mei Memm hot in de Frocke-Faeckdry g’schafft in Allentown; un die Leit, die Weibsleit datt, henn Gschpass gemacht vun’re weil sie so dutchified“ waar. Un sie hot net hawwe wolle, ass mir Buwe uffwaxe daede un waerde es ’saem’e Weg. Mei Graemmemm hot immer Deitsch g’schwetzt zu uns – un mir henn Englisch geantwatt. Un wie die Memm in die Schtadt g’schafft hot in Allentown, noh hot sie als zu de Graemmemm gsaat, „Schwetz kenn Deitsch zu de Buwe, schwetz Englisch! Ich will hawwen ass ihr Englisch schwetze.“ Awwer die Graemmemm hot ‚re net g’folligt. Un die Graemmemm hot immer Deitsch g’schwetzt. Un darich die Graemmemm hawwich gschtaert lanne fer’s Deitsch zu schwetze. Mei Graemmemm waar voll Raetzlicher. Wissen ihr, was Raetzlicher sinn? – Des sinn „rhymes“. „Ah-Beh-Tseh, die Katz hockt im Schnee; der Schnee geht weck, die Katz hockt im Dreck.“ Un noh, wie ich in die Schul gange bin, hawwich sell als gsaat. Un noh…, mer hot kenn Deitsch schwetze darefe an die Schul sellemols, gaar net, net iewens draus im Schpielland. Un noh, abaddich ee Maedel iss immer nei-g’schprunge zu die Schulheldern un hot gsaat, „Der Donald iss widder net Englisch am schwetze, er iss am Deitsch schwetze!“ Un ich bin als in Druwwel kumme; noh haww ich als drei odder vier Daag drin hocke misse bei de Schultietscher. Awwer ennicher, die Graemmemm hot mer so Sach wie sell gelannt. Eh, „Unser aldi Windmiehl geht die Schtrooss naus, duht die Kieh naus, bringt die Schoof heem; waerscht net nuff gegraddelt, waerscht net runner g’falle; hettscht mei Schweschder g’heiert, waerscht mei Schwoger warre!“ Die hot Dutzende un Dutzende vun selli! Sie hot sie aussewennich gewisst. Un noh hot sie mich als gelannt fer selli saage.

     Un noh kummt mer in unser Nochberschaft…, waar en ‚Literary Society‚, henn sie’s g’heesse. Un eemols der Munet, der aerscht Samschdaag vun yeder Munet sin sie zamme kumme. Sie henn als ‚Debates‘ ghadde, Dischbediere, un Sach wie sell in e ‚Program‘. Un noh hen sie als gebrowiert fer die yungi Leit grieye un annere Leit aa, verleicht fer eppes schpiele odder saage. Un noh hot die Graemmemm mich mitgenumme un gsaat, „Nau, saagscht du sell, was ich dich gelannt hab!“ Un noh hawwich die Reetzlicher gsaat. Un noh, wie ich greesser warre bin, hawwich als lengere gelannt un selleweg gsaat. Un sell waar es Aafang, daed ich saage, vun Pennsilfaanisch Deitsch schwetze. Ich hab net g’schwetzt mit nimmand, awwer ich hab Deitsch „gsaat“. Awwer ich muss saage, wann’s net gewest waer fer mei Graemmemm, ich glaab net, ass ich so fatt gelannt hett fer Deitsch zu schwetze. Awwer die Graemmemm hot’s yuscht net uffgewwe; sie hot Deitsch g’schwetzt. Es hot nix ausgemacht, wann ich Englisch geantwatt hab, sie hot eenicher Deitsch g’schwetzt. Un mer hen nanner verschtanne sellerweg.

(Talk at Muddy Creek Library, March 15, 2024 – Der erscht Deel)

Don Breininger – Der „Gschichteverzehler“

Don Breininger mit seiner Frau Norma im Jahr 2011 beim Pfälzischen Mundartdichter-Wettstreit in Bockenheim an der Weinstraße

Zum 85. Geburtstag

Es war ein bitterkalter 2. Februar im Jahr 2000, und ich saß mit Don Breininger aus dem Hollwigsdaal bei Nei Tripoli im Pennsylvania Dutch Country im Auto, zusammen mit Wörterbuch-Autor Dr. Eugene Stine (1932-2007) und Lee Haas. Es lag hoher Schnee und die Sonne schien, als wir den alten Sterling „Tiny“ Zimmerman (1921-2000) an Werley’s Corner in seinem „Greizweg Hotel“ abholten. Wenige Monate später starb er, doch an diesem Tag quälte sich der schwergewichtige Dutchman noch einmal in den Wagen, um mit seinen Freunden zur Versammling der „Grundsau Lodsch Nummer Zwee an der Schibbach“ in Skippack (PA) zu fahren. Damals gab es sie noch. 2018 stellte die Lodge ihre Aktivitäten ein.

Don Breininger mit Paul Bittner (links) und Franklin Wanamaker (rechts) im Jahr 2000 bei einer Grundsau Lodge Versammling

Don Breininger, damals 60 Jahre alt und einer der jüngeren „Grundsei Brieder“, war der Fahrer. Und irgendwann nach etwa einer guten Stunde in Richtung Osten in Richtung Philadelphia kamen wir am Versammlungsort an – es muss ein Feuerwehrhaus gewesen sein, wie meistens. Autos stoppten, und es stiegen ältere Herren aus, die mehr oder weniger schnell aus der Kälte ins Warme huschten – in der Hoffnung auf ein wenig „pennsylvanisch-deitscher Gschbass“ und „en guud Iems“, ein gutes deutsches Essen. Als unser Trupp den Saal betrat, kamen schnell weitere mir bekannte Gesichter auf uns zu: Carl D. Snyder (1924-2007), Paul Kunkel (1926-2020), Parre Richard Druckenbrod (1929-2003), Paul P. Bittner („Em Buppy Bittner sei Bu“, 1935-2005), Franklin D. Wanamaker (1935-2007) und aus Oley, das bis zum 1. Weltkrieg Friedensburg hieß, Parre Richard Wolf (1932-2016). Das waren Mitte der 1980er Jahre treibende Kräfte, die die in die Jahre gekommene Bewegung der „Groundhog Lodges“ neu beleben wollten. 1933 als Reaktion auf die Machtübernahme der Nationalsozialisten in Berlin gegründet, um Amerika zu zeigen, dass Pennsylvania-Deutsche patriotische Landsleute sind, befand sich die Initiative nach Ableben der ersten Generation von Grundsau-Brüdern spätestens ab Mitte der 1980er Jahre im Niedergang. Zu diesem Zeitpunkt fanden sich die Genannten und viele andere zusammen und führten Wiederbelebungsmaßnahmen durch. Man gründete eine „Groossdaadi Grundsau Lodsch“ als Dachorganisation der 18 Lodges, führte an verschiedenen Orten Sprachkurse ein, um Nachwuchsförderung zu betreiben und ließ den Künstler Peter V. Fritsch (1945-2015) die heute sehr bekannte „Pennsylvania Dutch Flag“ entwickeln. Diese wurde 1989 offiziell von den Groundhog Lodges anerkannt.

Als ich Anfang der 1990er Jahre die Männer nach und nach kennenlernte, war Aufbruchsstimmung zu spüren. Es sollte voran gehen. Auch Jahre später, als wir uns im eisigen Pennsylvania zum Groundhog Lodge Meeting trafen, war noch einiges davon vorhanden. Und doch konnte man erkennen, dass nur wenige junge Männer in den Reihen der Brüder saßen (Frauen sind erst seit 2023 als Gäste zugelassen, und auch nicht überall).

Die Veranstaltung im Jahr 2000 lief ab, wie es immer abläuft: Nach Begrüßung, Gebet und dem Fahneneid auf die amerikanische Flagge gibt es Musik, ein pennsylvanisch-deutsches Essen und ein Kulturprogramm. An diesem Abend sprach Don Breininger. Der Vortrag war, wie es erwartet wird, humoristisch, und „die Buwe“ klatschten und lachten viel. Man muss sich das Ganze vorstellen wie eine Mischung aus einer Vereinsmitgliederversammlung und einem Saalfasnachtsabend irgendwo rund um Mainz.

In den letzten 24 Jahren musste Don Breininger immer öfter die Reden übernehmen, weil es weniger aktive Mundartsprecher gibt, die dazu in der Lage sind. Man muss nicht nur den pennsylvanisch-deutschen Dialekt beherrschen, sondern auch mit dem Humor der Menschen vor Ort aufgewachsen sein. Und so fuhr Don in den letzten zwei Jahrzehnten immer weitere Strecken, um mitzuhelfen, die Veranstaltungen am Leben zu halten. Im Jahr 2033 feiern die Groundhog Lodges ihr 100. Bestehen – wenn es zu diesem Zeitpunkt noch aktive „Grundsei-Brieder“ gibt.

Don Breininger, Michael Werner und Norma Breininger im „Holwigsdaal“ in New Tripoli (2000)

Don Breininger traf ich erstmals Mitte der 1990er Jahre, und ab dem Jahr 2000 war ich bei meinen Besuchen vor Ort immer ein paar Tage bei ihm und seiner lieben Frau Norma Breininger (1939-2016) auf seinem wunderschönen Bauernhof in New Tripoli zu Gast. Es entstand eine Freundschaft, die Breiningers auch nach Ober-Olm und in die Pfalz brachte. 2011 war er unser Künstler bei der „Hiwwe wie Driwwe Palatinate Tour“. Wir führten mehrere Veranstaltungen durch, und vor allem der Pfälzische Mundartdichter-Wettstreit in Bockenheim gefiel ihm sehr.

Seinen 85. Geburtstag feiert Don im August 2024 im Kreis seiner großen Familie mit Kindern, Enkeln und Urenkeln. Aus dem fernen Ober-Olm rufe ich ihm zu: „Hallicher Gebottsdaag, Don! Alles Bescht zu dir, bis mer uns widder sehne …“

Der Pälzylvanier