Tag Archives: Bockenheim

Matthias Zech gewinnt Mundart-Wettstreit

Matthias Zech aus Speyer liest seinen Siegertext

Zum dritten Mal in Folge gewinnt Matthias Zech (Speyer) den Pfälzischen Mundartdichter-Wettstreit – diesmal mit dem Text “Hasselniss vum Vadder”. Dass die Jury so entschieden hat, konnte er selbst kaum glauben. Zweiter wurde Manfred Dechert (Ludwigshafen) mit “Mer redde nix”, Dritte Silvia Kästner (Mainz) mit “äfach mol liche bleiwe”. Den Publikumspreis erhielt Maritta Reinhardt (Wonsheim) mit ihrem Gedicht “Realität”. Den “Preis fer Neie” sicherte sich Uwe Jung (Rommersheim). Den Sonderpreis für den besten Text zum Thema “300 Jahre Casanova” schrieb nach Meinung der Zuschauer Cornelius Molitor mit “De Casanova im Alder”. Den Dautermann-Preis für die beste mundartliche Neuveröffentlichung erhielt Hermann J. Settelmeyer für sein Buch “Gut ufghowe – Gedichte und Geschichten in Pfälzer Mundart” (Maiermedien, Lingenfeld 2024). Den “Hiwwe wie Driwwe Award” für den besten pennsylvanisch-deutschen Text erhielt Patrick Donmoyer (Kutztown, PA). Begeistert war das Publikum von der musikalischen Umrahmung der Veranstaltung. Für diese sorgte die Band “The Shooflies” aus Pennsylvania, die im Rahmen der “Hiwwe wie Driwwe Tour 2025” an diesem Tag in Bockenheim zu Gast waren.

Hasselniss vum Vadder

frieher
do hot er viel gebabbelt
gerechent hot er schnell
fescht gschafft hot er fer uns
un alle Leit hot er gholfe
draagelangt un hiegelangt
uff alle Zochziche gedanzt
gelacht un verzehlt
un verzehlt un gelacht

des alles kanner himmie
heit mit seine 91
er hert nix mäh
er kennt känns mäh
hot uffghert zu verzehle

stunnelang
dut er draus uff de Terrass
Niss uffmache
Hasselniss aus seim Gaade

e Kinnerbreigläselsche voll
hot er mer mitgewwe

un ich du jeden Morche
do draus immer norre
äänie
in mei Müsli
ää äänzischie

do drin is alles
do drin do is
sei ganzie Lieb
sei ganzes Leewe

in dere Hasselnuss fer mich

Matthias Zech (Speyer)
1. Platz

Gerda

Preisträger beim “Pälzer Prosa Preis 2025”: Stefan Klopp aus Bliesransbach

Von Stefan Klopp (Bliesransbach)

‘S letscht hónn ich umm Spicher nochemól de alde kläne Kinnerkoffer von minner Oma enn de Hónd gehaat unn dó hónn ich ónn die Geschicht dódezu misse denke, die wo minni Großmómme mir immer verzehlt gehaat hat:

Die Geschicht spillt emm Jóhr 1939, dó isch minni Großmómme noch e klänes Mäde von so 6 – 7 Jóhr gewän.Von dort ón, wo se gebor genn isch, bis dorthien enn sellem Jóhr, isch enn dem kläne Dorf emm Bliesgau alles gónz normal gewän. Minn Großmómme isch mit drei Geschwischdre dort uff’m Dorf uffgewachs, se hónn e klänes Hissje unn e Stall gehaat mit e paar Wutze, rer Geiß unn e paar Hinkle, de Babbe hat uff’m Halberch geschafft – Unn jetze verzehlt minn Großmómme widschder:

„Awwer dónne – änes scheene Daas – unn es isch eijentlich wirklich e schenner Daa gewän – es war noch warm, die Liet hónn dälsewies Grummet gemach gehaat – unn doch isch ónn däm 1. September 1939 uff ämól alles ónnersch gewän – unn nóde nix meh so wie vóredrón. De Kriech isch kumm – awwer noch sinn kä Bombe gefall, oder isch a nurre geschoß wor – nää – awwer uff ämól hat’s gehäschd: Mir misse furt! Mir misse furt!? Was hat das fir e klänes Mäde von 6-7 Jóhr solle häsche? Furt? Wohien? Fer wie lóng???

De Birjermäschder isch met der groß Schell durch’s gónze Dorf góng, hat ónn die Diere gekloppt unn die Liet triwweliert, fer sich fertig se mache. Es käme Busse, die wirde allegär mitholle, mer soll awwer nur es Needischde mitholle! Mitholle! Es Needischde! Awwer was, was isch fór mich es Needischde? Es hat noch gehäsch, es wär nur fer 14 Daa. Die Mómme hat e Koffer met Kläder gepackt, Bettzeich unn so Króm, awwer das war’s a schunn, meh ham’mer jó nidd gepackt.

Unn ich, was soll ich’an mitholle? Enn minnem kläne Kinnerkefferchje ware än/zwei Mondure drin, e paar Unnerbuxe, Unnerhemde unn Strimp – ferdich. Unn jetz? Isch das alles, was ich mitholle kónn, was ich mitholle derf? Unn’s Gerda? Wo isch’s Gerda? Es Gerda muss ich doch mitholle! Ich kónn doch nidd ohne es Gerda fahre!

Es Gerda, das ich minn Pupp gewän – ohne die kónn ich doch nidd fahre!!!

Zwei Stunn ham’mer Zitt gehaat, fór’s Neddischde se packe – unn fór mich war’s Gerda es Needischde. Ich honn’s a nidd misse suche – vill Spillzeich ham’mer jó nidd gehaat – unn ich hónn’s gekrómschd, feschd ón mich gedrickt unn mit enn de Bus geholl.

Wie mer dónn durch’s Dorf ónn unserm Huss verbei gefahr sinn, hat unser Geiß noch gónz versteert uss’m Schierdóór geluht unn mir sinn e paar Tränchjer de Backe erunner gerollt! Die missde mer doch a mitholle! Was passiert jetz mit der? Awwer dó ware mer a schunn furt.

Mir sinn e gónzer Sturme mim Bus uff de Zuch nó Saarbrigge gefahr unn dónn ómm Bóhnhóff ussgesteiht; hunnerte von Liet vunn iwwerall her, die Mómme met uns vier Kinn de Koffere unn nix wie Durchenónner unn Bagasch, alles isch drunner unn driwwer góng. Die ville Liet hónn gar nidd allegär enn die normale Wän vom Zuch enenngepasst. Dó hónn se naue Waggonge misse ónhinkge, wo sunsch es Vieh met gefahr genn isch – unn dó isch passiert: uns hónn se gónz óm Schluß als Leschdes noch enn de Waggong eninngepercht – die schwär Waggong-Dier uss Holz unn Ise isch zugeschlah unn’s Gerda war – . . . nä, nidd furt, awwer verrobt unn gedält – ich hón nurremeh äner Arm von minner scheen Pupp enn der Hónd gehaat, das ónnere isch druß blieb – – – . Ich hónn nadierlich gekrisch wie óm Spieß, geje die Dier geträt, awwer es hat kä Wert gehaat, de Zuch isch gefahr – gefahr – gefahr – unn gefahr – uns Gerda, de Reschd vum Gerda, hónn ich nie meh gesiehn. Nur de Arm, dänne äne, armseeliche, verrobte Arm hón ich gónz feschd ón mich gedrickt unn nimmeh losgeloss.

Ich wäß nimmeh wónn mir ónkumm sinn wo’s gewän isch – irjendwo emm Hessische. Dó sim’mer dónn vumm Wóón erunner dort ómm Bóhnhóff ussgeladt unn verdält wor. Nó unn nó sinn allegär unnerkumm, nur mir hónn noch wie lóng dó gestónn, bis ball känner meh dó gewän isch. Awwer dónn isch doch noch e Mónn kumm, wo Plätz gehaat hat, fer e Frau mett vier Kinner! Der hat dónne gesaat: „Wir können euch nehmen!“ Das isch de erschde Satz gewän, wo ich enn minnem Läwe geherrt hónn, wo nidd Platt gewän isch. „Wir könne  euch nehmen!“ Känner hat mer meh ebbes abgeholl, furtgeholl, weggeholl! Nä, mir hónn jetzt ebbes kritt – e naues Dehämm! Der Mónn hat uns uff sinn Pärdskarre gelaad. Die Mómme unn die ónnere, greßere Kinn sinn hinne uff de Wóón. Zu mir hat der Mónn gesaat: „Komm du zu mir, ich kann dich auf den Schoß nehmen!“ Ich hónn mich bei denne Mónn uff de Gerre gehuckt unn gónz feschd de abne Arm vum Gerda gehall. Dó hat der Mónn noch gesaat: „Keine Angst mehr, ich nehme sie dir nicht weg!“ Spät ómends sin’mer uff’m Hoff vun dem Mónn ónkumm. Sinn Frau hat schun vórón der Hussdier gestónn unn gesaat: „Kommt nur herein. Da liegen Schlafkleider und Bettzeug für euch!“ Mir Kinn sinn, weil mer jó allegär noch ziemlich klän gewän sinn – all in än Bett eninn kumm unn hónn de quere Wää näwenónner gelää. Ich hónn als noch de Arm vom Gerda enn minne kläne Händchjer gehall unn bin nó unn nó enngeschlóf.

Uss zwei Wuche, wo mer hónn solle dort bliwwe, isch’s nägsch e gónzes Jóhr wór.

Dónn sim’mer redour – unn em Dorf isch alles ónnersch gewän – gónz ruich – seersch emol – kä Kih enn de Ställ, kä Geiße, kä Wutze, kä Kinn uff de Gass, die Hieser leer, die Diere unn Finschdre uffgerobt, die Scheiwe kabuttgeschlaa, die Mewele dälsewies druss uff de Stróß, es Gescherr uff de Bodem geplackt unn die Kläder uff de Powei verdält. Uss minne Kläder, wo ich mittgeholl hott, war ich schunn ball erussgewachs, desweje war enn minnem Kefferchje a nimmeh vill drenn – eijentlich nur noch de abne Arm vum Gerda – denne hónn ich kinne mitholle – vun dehemm enn die Ewakuierung unn von de Ewakuierung widder mit enns Dehämm. Mitgeholl vun dómóls hónn ich nidd vill – vielleich sogar nur de abne Arm vum Gerda – ich hónn ne heit noch!“

So hat’s mer minni Großmómme immer verzehlt. Unn ab unn zu holl ich a als emól denne abne Arm uss dem kläne Kinnerkefferchje unn denke drón, dass der es enzichde war, was minn Oma uss ihrer Kindhätt hat kinne mitholle – awwer mir hat se doch noch gónz vill genn: vill Erlebtes, vill Geschichte vum Läwe, so wie die dó, wo ich allewill grad uffgeschrieb hónn.

Taxi

Berthold Kracke aus Grendelbruch (F): Preisträger beim “Pälzer Prosa Preis 2025”

Von Berthold Kracke (Grendelbruch, F)

S’ Knielinger Kraftwerk habbe se hinner sich gelasst und domit aach die harte Zeite vom Brunno – im Klinikum – in Karlsruh.

Bei Maxau üwwer de Rhai drüwwer

un endlich:

Pälzer Bode unna de Räder.

S’Taxi nemmt die A Fünfe Sechzich,

de’weil : uf sei weich un’ rund g’schwungene Art, de Pälzer Wald de Horizont ma’kiert. Von hinne links de Gruß vom guude alde Trifels, die feschte Burch.

„Gott sei donk dehääm!“ sagt de Brunno zum Taxifahrer.

Der nickt bloß.

Heijoo! Denkt de Brunno: Enna vom Nahe Oschte!

De Mann, erschter Blick uhscheinbar , awwer am Finger en goldene Siechelring. Üwwerraschung:

Uf demm isch ä Kreiz druff!

De Bruno denkt:

Än komische Heiliche.

„Ich bin von de Südpalz,“ kummt de  Brunno ins Verzähle.

„Zwische de Rääwe ufgewachse,wääsch!?“

De Taxifahrer heert bloß zu.

Uf de Audobahn, Richtung Norde, ruft de Brunno.

„Do gugg! D’Villa Ludwigshöh’! Un hinne draa: s’Hambacher Schloß!“

„Heimat oh Heimatland!“ Schwärmter seelig in ämm Fort.

Plötzlich stutzter.

„Schuldichung, wann ich so perseenlich werdd. Awwer Eier Heimat isch scho ah  weit weg, in de Sandwüüschte, do unne?“

„Ich Ludwigshafe  wohne’ “ Erklärt de Fahrer. „Früher  Alleppo , Syrie.“

„O jeee,“ kommentiert de Brunno. „Volls Krisegebiet. Awwer jetzt bisch jo in de Palz.“ Un er erkunnigt sich:

„ Syrie? Do isch doch aaach  s’Zwäääääästromland? Do wo de  

de Gaarde Ede war? S’Paradis?

Heah! Bei uns gäbbts Edekobe. Des isch  aach Paradies – odda?“

De Fahrer nemmt grad d’AudobahnAusssfahrt.

„Glei dehäääm!“ freut sich de Brunno

 Jetzt fangter aach noch zum Singe ah:

„Mei Mudda hodd’n Gutzelstand,

do owwe uf de Dannstadter Heeh…

Jetzt lachter sogar,… de Chauffeeeer.

„Soo lang war ich im Krankehaus   geleche!“ Sinniert de Brunno.

„Sogar im Koma! Awwer heit gehts

nix wie häääm.“ 

De Taxifahrer quittierts middem Goldzahn Lächle.

De Brunno spürt sei Läwenskraft in allene Glieder! Er fühlt sich elastisch un’ soo energiegelade, wie selte zuvor.

„De gonze Krankehaus  Zinnower: Vergangeheit!

Heit strotzter nur so vor Elan, de Brunno. Wie frieher – wo sei Vadda als üwwer ihn g’sagt hot: Än echte Pälzer Bu! De Stärkschte von de Klass!

„Hier ei’bieche!“ Gäbbt de Brunno s’ Kommando

„Do geht’s zu de Ludwigstroß Zwäe vierzich. Do kenn ich jeden Stäää.“

S’Taxi kommt zum Halte un’ de Chauffeur macht Meldung:

„Ludwigstraaß Zwei – Vierzig.“

De Brunno guggt – un glaabts ned.

„Wo isch denn do Ludwigstroß Zwäe vierzich? Mir sin doch komplett falsch! Merksch du des ned?“

„Hier Adress!“ Betont de Fahrer uhmissverständlich.

Jetzt isch de Brunno empört. 

„Ich wärd doch wisse, wo ich woohn! Mir sin doch krotteverkehrt!“

S’Taxi steht mit laaafende Moodor am Stroßerand. – De Brunno isch  mehr un’ mehr   irritiert. Hier steh’n   sämtliche Heisser von de Nachbarschaft, bloß: Seins dud fehle.

„Mei Heissl!“ Rufter entsetzt.

„Ä Abrissbaustell’!“

Hinner ännere Gitterabsperrung nemmt de Brunno noch ä Üwwerbleibsel von sei’m Hofdor wahr. Un’ ä Eck steht noch! Von de Hausswand.

Do hinne dra war die Küch??

„Des kann ned wohr sei!“ Zweifelt de Brunno.

„Mir hän doch scho drin g’wohnt! Ich war zwar noch am Renoviere, bis halt der dabbiche Uh’fall bassiert isch! Awwer: s’war unser Heiss’l! Und jetzt? Do siehts  aus wie im Kriech!“

De Taxifahrer määnt nachdenklich.

„Wie meine Land…..Aleppo viel so aussehe… Syrie kaputt“

„Awwer des isch doch gonz was anneres!“ Brüllt de Brunno.

„Wie kann dennn so ebbes passiere?“

Er steicht zornig aus’m Taxi aus un’ schmeißt d’Beifahrertür zu. Sei Wut steichert sich nochemol, wie er denne Schriftzug liest, uf’m Werbebanner:

Hier entsteht Wohnraum im guten Stil

De Taxifahrer kommt jetzt  aach. Er folgt sei’m verzweifelte Fahrgascht, als müsster uf denne ganz b’sonnersch acht gäwwe.

„Wie wenn ä Bomb ei’geschlache hätt!“

Plärrt de Brunno mit feuchte Aaache.

De Syrer kennt  sich mit derartiche Katastrophe aus. Er wääß, wie s’sichs ah’fühlt, vor de Üwwerreschte der eigene Behausung zu stehe, wenn alles verlore isch.

„Was isch denn do bloß bassiert?“ Stammelt de Brunno.

„Viele lang Krankehaus gewese.“ Erklärt de Taxifahrer un stellt sich newwe sein Fahrgascht na.

„Familie nix mehr Geld für Haus bezahle …..dann verkaufe.“

„Ohne mich zu frage?“

Poltert de Brunno.

De Taxifahrer bleibt  ruhich  un widderholt:

„Lang Krankehaus! Viele Koma.“

Do halt sich de Brunno in seinere Not alle beide Händ vor’s G’siecht.

„Wiesoo isch jetzt mei Fraa ned do und de Sohn?“

De Taxifahrer zuckt nur d’Axle.

 „Waaas?!“

Ruft de Brunno g’reizt. Er will doch bloß ä klare Antwort.

„An de morge früh…“ beginnt de Taxifahrer….. Er muss sich  awwer erscht die passende deutsche Wörder z’samme suche und uf de Zung zurecht leche.

„Alle bei dir gewese! An de Krankbett! Alle da gewese!  Und Chefe-arzte komme. Dann Kopfe nicke. Und:

Alle Geräte:….. Abschalte…..

„Nää!!

Määnt de Bruno.

Annerie Zeit, annerie Welt

Hermann Settelmeyer – Preisträger beim “Pälzer Prosa Preis 2025”

Von Hermann Settelmeyer (Lingenfeld)

Krottebrieh hämmer gsaacht zu dem Wasser, wu sich in unserm Weiher bräät gemacht hot. Des war noch stark unnertriwwe. Heit deten se en Stacheldrohtzaun zieche um des Baggerloch, dass känns ach blouß in die Neh käm. Finf Zentimeter unner de Owwerfläch hoscht die Hand nimmie gsähne. Was solls, mer hän e Schwimmbad ghat, uns die Zeit vertriwwe un versucht, schwimme zu lerne. Des Wasser hot mer sich mit Fisch, Frösch, Krotte, Schlange, verschiedene Sorte Schilf un e paar Schlingplanze gedäält un den Ausschlach mit route Pepple hoscht blouß äämol kriecht, dann warscht immun.     

Net immun wore bischt geche Wasser selwer un do draa war jetzt tatsächlich net de Dreck schuld. Känner vun uns Buwe vun siwwe, acht Johr hot schwimme kinne glei nooch em Kriech, mit dene scheiß Jabos hoscht jo nimmie aus em Haus gekinnt un schun gar net zwää Kilemeter weit iwwers freie Feld laafe an de Weiher. Also simmer jetzt zu zeht, fuchzeht drei Meter vum Ufer weg gstanne un hän versucht nauszugleite, dass mer e bissel Gfiehl kriechen, wie Wasser tracht. Dann hämmer uns Meter fer Meter weiter vum Rand weg getraut un en Schwumm ausprowiert, wu mer ganz schnell klänne Bewechunge macht vor de Bruscht. Hundstrappler hämmer des genennt. Es hot gholfe, dass mer sich e paar Meter iwwer Wasser hot halte kinne, dann war mer kaputt.   

Dann isch er kumme, mein Daach. Nadierlich häwwich genau sou gut gewisst wie alle annere, dass direkt am Ufer mitte im Flache e Loch isch, awwer ich häb afach net ufgebasst, bin neigedappt, war sofort mit em Kopp unner Wasser un häb gschluckt. Do hot mer ach kän Hundstrappler mäh gholfe. Während ich schun s dritte Mol unnergange un widder houchkumme bin, häwwich drauß am Ufer e paar greßere Buwe sähne sich de Bauch halte un halwer kaputtlache iwwer des Schauspiel. Endlich isch awwer doch de Hamann mit ämme elegante Koppvor zu mer durchgetaucht un hot mich rausgezoche. Vielleicht e halwie Stunn war ich uf em Bauch geleche un  häb Wasser ghuscht, bis ich widder einichermaße normal häb schnaufe kinne. Abghalte vum Weiher hot mich des net, am negschte Daach war ich widder drin un häb jetzt äfach e bissel besser ufgebasst. Erfahre hot dehääm nadierlich niemand was. Wammer middaachs fort sin, hot unser Mutter als selbschtverständlich aagenumme, dass mer owends widder gsund häämkummen. Dodebei hots ach bleiwe selle.

Es war äach e annerie Zeit, fer uns Kinner ganz frieh e Zeit vun Selbschtännichkeit un vun ännere uuglaubliche Freiheit, ämme Freiheitsdrang, wu heit noch in uns stickt. Werklich bassiert isch zum Glick nie was Ernschtes, mer hän schun frieh gelernt, fer uns selwer zu sorche, uf uns ufzubasse un uns zu helfe. Wannd guckscht, wie mer de Klänne heit bis in letschte Eckle allews dausendmol vorsaacht un vorschreibt, muscht dich wunnere, dass vun uns domols iwwerhaupt änns iwwerlebt hot.  Richtich schwimme lerne häwwich iwwrichens ach noch, e Johr speeter im Urlaub bei de Herxemer Dante im Waldschwimmbad, wud bei genunk Leit hoscht abgucke kinne, wies geht. Des Wasser war sou klar, dassd sogar en Stää unne uf em Bodde hoscht gsähne liche un uftauche kinne.

E scheens Alter

Angelika Futterer – Preisträgerin beim “Pälzer Prosa Preis 2025”

Von Angelika Futterer (Bruchsal)

Manchmol, do sin sich d’Leit – wann ebber Elders gschdorwe isch – so ebbes vun oinich, dass dessjeenich „e scheenes Alder“ ghat hedd… dass i me schun efders mol gfroogt hab, was dess eigendlich isch: „e scheens Alder“ (?)

Ob ma dess bloß zahlemäßich sehe kann? Un dann hot’s doch mol an’emme scheene Dag en Oalass fer me gewwe, wu i gedengt hab, dass i do derre Sach‘ näher kumme kennd: ‘S war e Ei’ladung zu’me 99. Geburtsdag … demm vun de Klärle nämlich, wu ganz viel eldere Leit ei’glaade ware … grad a aus de Nochberschaft … De Fritz vun sellere – a ball 90 – war a debai. Kaum dass’er em Dierrahme zu seh war, henn sich schun e paar vun denne alde Gsichder vun de Gradlierrunde uffg’hellt …

Zum Klärle nämlich, wu an demm Dag nadierlich bsunners schee rausgebutzt newwer ihre ukrainische Pflegern, de Nila, uff’m Konnäbee gsesse isch, hot er sich leis un langsam vun hinne oagschliche … e scheeni oanzelni dungglroodi Ros‘ in de Hand….un hot dann mit derre em Klärle vun hinne iwwer de Kopf sachde vor de Nas rumgweddlt – un dess so lang, bis’si e bissl ‘s Gsicht verzo(r)e hot un bloß noch mit de Aiglen glacht …

Wie e jungs Mädl hot si dann ausgseh‘ – so ebbes kann’s a mit 99 noch gewwe! ‘S Klärle war sowisso noch e scheens Frääle fa dess Alder, wu immer viel uff sich ghalde hot: die hot mit 95 noch Yoga-Kopfschdänd mache kenne un beim Middagskaffee hot si immer bloß oi Schdiggl Kuche gesse weg’m Figierle. Un ehre Fußnägglfarb heit … dess Dungglrot, wu’ere d’Nila druffgebenslld ghat hot , war wie dess vum Fritz seinere Ros‘…(!) Ow’er verschosse war en si, de Fritz, odder bei so Sache hald immer en ganz Gnitze? Waiß ma’s? Beim Middagesse in de Wertschaft hot’er awwer e anneri, e ganz resoludi Fraa als Dischnochbern ghat: a schun 95, awwer mit’erre Glebber wi’me Schwert. Die hot immer widder devu gschwätzt, wie gärn si domols schaffe gange wär … bei de Schdoov en Brusl in de Kasern‘ wär se gwest in de Glaijder-Ausgab … un dass si do am liebschde heit noch schaffe ded, wa’ma si glosst hedd … „Un…“, unnerbricht si do dann de Fritz, „…ware eier Glomodde a so verlaust wi unseri sellemols?“ Mit derre Froog hodd‘ere dann glatt de Rang am Disch abgekaaft … dess war dess, wu er verzehle gwollt hot, do war’er jetzt ganz in sei’m Element… Noneddemol 17 Johr wär’er alt gwest un hedd nonet viel vum Grieg un’em gonze onnere Elend mitgriegt ghat… Zuledschd als gloaner Bu, wi si d‘ jiddische Sinnagooge oagezindt ghat henn, hedd’er vun sei’m Vadder gsagt griegt: „Siehsch Bu…dess isch jetzt de Oafang vum End…dess wärre mer noch schwer bieße misse …!“

Un donn hedd er, de Fritz, mit sechzehnerhalb noch em ledschde Griegsjohr de Schdellungsbefehl griegt un ma hedd ihm< un annere junge Kerl zerscht mol – genau en derre Brusler Kasern‘- so ganz verlausts un verwanzts Glamoddezeigs ausghennicht, wu hinne un vorne net gebassd hedd un beim oane viel zu groß und beim annere viel zu gloj ausgfalle wär… Awwer wegge so ebbes hedd ma domols net lang rumgmacht… un sie, d’junge Kerlen, oifach mit dem Zeigs en Grieg gschickt … ‘s „Vaterland“ verteidiche bis zum geht nimmeh … Un dess war so lang, bis sie dann irgendwu owwe an de Saale vun de Ami gfange gnumme worre wäre… Un wi’er dess grad verzehlt, de Fritz, stenn’m sei Au’e voll Wasser: „…un donn, donn sin si hergonge un henn uns gezwunge, mit ehne zomme em Russ‘ entgeje zu laafe… En Furth em Wald on de tschechisch‘ Grenz‘ isch der donn uffgedaucht … un all mer junge Kerle sen donn vun de Russe immer weider Richdung Oschde gedriwwe worre …. Un donn … johrelang nimmeh hoamkumme…oh je…!!!“ Do muss er dann e Paus mache em Schwätze un dief Luft hole…

‘S Middagesse em Clubhaus war vorbei, dehoam im Haus vun de Jubilarin isch weidergfeiert worre mit Kaffee un Kuche un Wei‘ un Bier un Brezzl un Schnäps, wu dann de Fritz fachmennisch all durchbrowiert hot un sei Rootschläg dezu gewwe…Wie’s dann awwer immer meh uff de Owend zugange isch un Brezzl fascht all ware, hot sich oans ums oanner uff de Hoamweg gmacht … de Fritz isch fascht als Ledschder uffgschdanne. Er hot’s jo a net weit ghat un grad bis ens Nochberhaus laafe misse … awwer fascht haww i gmoant, er wollt net wirklich hoam … (?) „Alla donn !“ ruft er uff oimol, un schun war’er bloß noch vun hinne zu seh mi’m lingge Arm un de Hand owwe in de Luft, was’m wumeeglich noch e besseri Wegschdeier gewwe ghat hot. I haww’em noch e Weil‘ nochgeguckt, wi’er leicht gschwankt isch, awwer irgendwie doch schnurschdracks uff sei Hausdier zu … Was hot’er vorher noch zu’mer gmoant ghat…? Dass’er jetzt in’ne Haus nei misst, wu elf Better (!) drin schdenn un wu iwweraal mol Leit dringlegge wäre … er selwer awwer halt jetzt immer bloß oans devu brauche ded…

Hoamzuus em Audo newwer mei’m Mann haww i lang nix schwätze kenne … I glaab, i hab me immer noch gfroogt, was dess isch: „ e scheens Alder“… (?)