Category Archives: ‘S Katz Deitsch Schtick

Taxi

Berthold Kracke aus Grendelbruch (F): Preisträger beim “Pälzer Prosa Preis 2025”

Von Berthold Kracke (Grendelbruch, F)

S’ Knielinger Kraftwerk habbe se hinner sich gelasst und domit aach die harte Zeite vom Brunno – im Klinikum – in Karlsruh.

Bei Maxau üwwer de Rhai drüwwer

un endlich:

Pälzer Bode unna de Räder.

S’Taxi nemmt die A Fünfe Sechzich,

de’weil : uf sei weich un’ rund g’schwungene Art, de Pälzer Wald de Horizont ma’kiert. Von hinne links de Gruß vom guude alde Trifels, die feschte Burch.

„Gott sei donk dehääm!“ sagt de Brunno zum Taxifahrer.

Der nickt bloß.

Heijoo! Denkt de Brunno: Enna vom Nahe Oschte!

De Mann, erschter Blick uhscheinbar , awwer am Finger en goldene Siechelring. Üwwerraschung:

Uf demm isch ä Kreiz druff!

De Bruno denkt:

Än komische Heiliche.

„Ich bin von de Südpalz,“ kummt de  Brunno ins Verzähle.

„Zwische de Rääwe ufgewachse,wääsch!?“

De Taxifahrer heert bloß zu.

Uf de Audobahn, Richtung Norde, ruft de Brunno.

„Do gugg! D’Villa Ludwigshöh’! Un hinne draa: s’Hambacher Schloß!“

„Heimat oh Heimatland!“ Schwärmter seelig in ämm Fort.

Plötzlich stutzter.

„Schuldichung, wann ich so perseenlich werdd. Awwer Eier Heimat isch scho ah  weit weg, in de Sandwüüschte, do unne?“

„Ich Ludwigshafe  wohne’ “ Erklärt de Fahrer. „Früher  Alleppo , Syrie.“

„O jeee,“ kommentiert de Brunno. „Volls Krisegebiet. Awwer jetzt bisch jo in de Palz.“ Un er erkunnigt sich:

„ Syrie? Do isch doch aaach  s’Zwäääääästromland? Do wo de  

de Gaarde Ede war? S’Paradis?

Heah! Bei uns gäbbts Edekobe. Des isch  aach Paradies – odda?“

De Fahrer nemmt grad d’AudobahnAusssfahrt.

„Glei dehäääm!“ freut sich de Brunno

 Jetzt fangter aach noch zum Singe ah:

„Mei Mudda hodd’n Gutzelstand,

do owwe uf de Dannstadter Heeh…

Jetzt lachter sogar,… de Chauffeeeer.

„Soo lang war ich im Krankehaus   geleche!“ Sinniert de Brunno.

„Sogar im Koma! Awwer heit gehts

nix wie häääm.“ 

De Taxifahrer quittierts middem Goldzahn Lächle.

De Brunno spürt sei Läwenskraft in allene Glieder! Er fühlt sich elastisch un’ soo energiegelade, wie selte zuvor.

„De gonze Krankehaus  Zinnower: Vergangeheit!

Heit strotzter nur so vor Elan, de Brunno. Wie frieher – wo sei Vadda als üwwer ihn g’sagt hot: Än echte Pälzer Bu! De Stärkschte von de Klass!

„Hier ei’bieche!“ Gäbbt de Brunno s’ Kommando

„Do geht’s zu de Ludwigstroß Zwäe vierzich. Do kenn ich jeden Stäää.“

S’Taxi kommt zum Halte un’ de Chauffeur macht Meldung:

„Ludwigstraaß Zwei – Vierzig.“

De Brunno guggt – un glaabts ned.

„Wo isch denn do Ludwigstroß Zwäe vierzich? Mir sin doch komplett falsch! Merksch du des ned?“

„Hier Adress!“ Betont de Fahrer uhmissverständlich.

Jetzt isch de Brunno empört. 

„Ich wärd doch wisse, wo ich woohn! Mir sin doch krotteverkehrt!“

S’Taxi steht mit laaafende Moodor am Stroßerand. – De Brunno isch  mehr un’ mehr   irritiert. Hier steh’n   sämtliche Heisser von de Nachbarschaft, bloß: Seins dud fehle.

„Mei Heissl!“ Rufter entsetzt.

„Ä Abrissbaustell’!“

Hinner ännere Gitterabsperrung nemmt de Brunno noch ä Üwwerbleibsel von sei’m Hofdor wahr. Un’ ä Eck steht noch! Von de Hausswand.

Do hinne dra war die Küch??

„Des kann ned wohr sei!“ Zweifelt de Brunno.

„Mir hän doch scho drin g’wohnt! Ich war zwar noch am Renoviere, bis halt der dabbiche Uh’fall bassiert isch! Awwer: s’war unser Heiss’l! Und jetzt? Do siehts  aus wie im Kriech!“

De Taxifahrer määnt nachdenklich.

„Wie meine Land…..Aleppo viel so aussehe… Syrie kaputt“

„Awwer des isch doch gonz was anneres!“ Brüllt de Brunno.

„Wie kann dennn so ebbes passiere?“

Er steicht zornig aus’m Taxi aus un’ schmeißt d’Beifahrertür zu. Sei Wut steichert sich nochemol, wie er denne Schriftzug liest, uf’m Werbebanner:

Hier entsteht Wohnraum im guten Stil

De Taxifahrer kommt jetzt  aach. Er folgt sei’m verzweifelte Fahrgascht, als müsster uf denne ganz b’sonnersch acht gäwwe.

„Wie wenn ä Bomb ei’geschlache hätt!“

Plärrt de Brunno mit feuchte Aaache.

De Syrer kennt  sich mit derartiche Katastrophe aus. Er wääß, wie s’sichs ah’fühlt, vor de Üwwerreschte der eigene Behausung zu stehe, wenn alles verlore isch.

„Was isch denn do bloß bassiert?“ Stammelt de Brunno.

„Viele lang Krankehaus gewese.“ Erklärt de Taxifahrer un stellt sich newwe sein Fahrgascht na.

„Familie nix mehr Geld für Haus bezahle …..dann verkaufe.“

„Ohne mich zu frage?“

Poltert de Brunno.

De Taxifahrer bleibt  ruhich  un widderholt:

„Lang Krankehaus! Viele Koma.“

Do halt sich de Brunno in seinere Not alle beide Händ vor’s G’siecht.

„Wiesoo isch jetzt mei Fraa ned do und de Sohn?“

De Taxifahrer zuckt nur d’Axle.

 „Waaas?!“

Ruft de Brunno g’reizt. Er will doch bloß ä klare Antwort.

„An de morge früh…“ beginnt de Taxifahrer….. Er muss sich  awwer erscht die passende deutsche Wörder z’samme suche und uf de Zung zurecht leche.

„Alle bei dir gewese! An de Krankbett! Alle da gewese!  Und Chefe-arzte komme. Dann Kopfe nicke. Und:

Alle Geräte:….. Abschalte…..

„Nää!!

Määnt de Bruno.

Annerie Zeit, annerie Welt

Hermann Settelmeyer – Preisträger beim “Pälzer Prosa Preis 2025”

Von Hermann Settelmeyer (Lingenfeld)

Krottebrieh hämmer gsaacht zu dem Wasser, wu sich in unserm Weiher bräät gemacht hot. Des war noch stark unnertriwwe. Heit deten se en Stacheldrohtzaun zieche um des Baggerloch, dass känns ach blouß in die Neh käm. Finf Zentimeter unner de Owwerfläch hoscht die Hand nimmie gsähne. Was solls, mer hän e Schwimmbad ghat, uns die Zeit vertriwwe un versucht, schwimme zu lerne. Des Wasser hot mer sich mit Fisch, Frösch, Krotte, Schlange, verschiedene Sorte Schilf un e paar Schlingplanze gedäält un den Ausschlach mit route Pepple hoscht blouß äämol kriecht, dann warscht immun.     

Net immun wore bischt geche Wasser selwer un do draa war jetzt tatsächlich net de Dreck schuld. Känner vun uns Buwe vun siwwe, acht Johr hot schwimme kinne glei nooch em Kriech, mit dene scheiß Jabos hoscht jo nimmie aus em Haus gekinnt un schun gar net zwää Kilemeter weit iwwers freie Feld laafe an de Weiher. Also simmer jetzt zu zeht, fuchzeht drei Meter vum Ufer weg gstanne un hän versucht nauszugleite, dass mer e bissel Gfiehl kriechen, wie Wasser tracht. Dann hämmer uns Meter fer Meter weiter vum Rand weg getraut un en Schwumm ausprowiert, wu mer ganz schnell klänne Bewechunge macht vor de Bruscht. Hundstrappler hämmer des genennt. Es hot gholfe, dass mer sich e paar Meter iwwer Wasser hot halte kinne, dann war mer kaputt.   

Dann isch er kumme, mein Daach. Nadierlich häwwich genau sou gut gewisst wie alle annere, dass direkt am Ufer mitte im Flache e Loch isch, awwer ich häb afach net ufgebasst, bin neigedappt, war sofort mit em Kopp unner Wasser un häb gschluckt. Do hot mer ach kän Hundstrappler mäh gholfe. Während ich schun s dritte Mol unnergange un widder houchkumme bin, häwwich drauß am Ufer e paar greßere Buwe sähne sich de Bauch halte un halwer kaputtlache iwwer des Schauspiel. Endlich isch awwer doch de Hamann mit ämme elegante Koppvor zu mer durchgetaucht un hot mich rausgezoche. Vielleicht e halwie Stunn war ich uf em Bauch geleche un  häb Wasser ghuscht, bis ich widder einichermaße normal häb schnaufe kinne. Abghalte vum Weiher hot mich des net, am negschte Daach war ich widder drin un häb jetzt äfach e bissel besser ufgebasst. Erfahre hot dehääm nadierlich niemand was. Wammer middaachs fort sin, hot unser Mutter als selbschtverständlich aagenumme, dass mer owends widder gsund häämkummen. Dodebei hots ach bleiwe selle.

Es war äach e annerie Zeit, fer uns Kinner ganz frieh e Zeit vun Selbschtännichkeit un vun ännere uuglaubliche Freiheit, ämme Freiheitsdrang, wu heit noch in uns stickt. Werklich bassiert isch zum Glick nie was Ernschtes, mer hän schun frieh gelernt, fer uns selwer zu sorche, uf uns ufzubasse un uns zu helfe. Wannd guckscht, wie mer de Klänne heit bis in letschte Eckle allews dausendmol vorsaacht un vorschreibt, muscht dich wunnere, dass vun uns domols iwwerhaupt änns iwwerlebt hot.  Richtich schwimme lerne häwwich iwwrichens ach noch, e Johr speeter im Urlaub bei de Herxemer Dante im Waldschwimmbad, wud bei genunk Leit hoscht abgucke kinne, wies geht. Des Wasser war sou klar, dassd sogar en Stää unne uf em Bodde hoscht gsähne liche un uftauche kinne.

Pesch g’habbd

Der zweite Preis beim “Pälzer Prosa Preis 2025” ging laut Publikumsjury an den Text “Pech g’habbd”

Von Margit Wippel (Neustadt-Haardt)

Als Wutzel morgens uffgewachd iss, hodd’s glei gschbierd: Heid iss en ganz besunnere Daag in soim Leewe! Heid werd ‘s sisch midd aller Krafd dodevor oisetze, mol e bisselsche mehr vunn de Weld zu seje. Nedd bloos immer im Schdall bleiwe wie die annere Wutze. Die sinn, dess glaabd zumindeschd ‘s Wutzel, ihm selbschd haushoch unnerleege, nedd bloos vumm boddie her g’seje, nä, a vumm Kobb her.

Des kleene Wutzel hodd nämlisch uffgebassd unn gemergd, dass ab unn zu so en kleene digge Monn midd n’em Kaschdewache uff de Hof kummd. Der suchd sisch dann die große, digge Sei aus, unn die nimmd er donn midd. Wahrschoinlisch uff e großie Rees, voller Abenteuer. Uff jeden Fall is kä Sau mehr zuriggkumme, denne hodd’s wohl all so guud g’falle, dass se nimmi zurigg in de Schdall wollden. Beschdimmd hänn die a guud zu fresse griggd, vunn dem Digge – Geld hodd der, dess hodd mer glei g’seje.

Sischer hodd er a e großes Haus, odder e Schloss, nadierlisch a en schäne Parg, Swimmingpool, Sauna, alles! Do sinn die Schwoine naddierlisch gern gebliwwe! Känns wolld zurigg – klar!

Unn heid will des Wutzel alles saumäßische due, um en Platz im Transborder zu krigge. De kleene, digge Monn hodd’s bis jezd nedd emol beachd – ‘s muss en Plan her! Des Wutzel hodd sisch e ganz großie Sauerei ausgedenkd:

Uff de große Mann zulaafe, im Schwoinsgalobb – bremse – Rad schlaache – Männsche mache – unn, unn, unn.

Dann: De große Monn is gebläddeld, unn werd ohne des talendierde Wutzel nedd faare wolle. Unn genauso werd’s gemachd!

De kleene digge Monn war wie immer pingdlisch do. ‘s Wutzel hodd soford Ohlaaf genumme – Schweinsgalopp direggd uff denn zu, hodd dann awwer im Iwwereifer zu schpeed gebremsd. Wie en Sagg Droggefudder isser umg’falle,de kleene digge Monn, unn nimmie vunn alläh hochkumme. Zwä Sanidäder hänn em uffg’holfe – hänn en in de Reddungswache noi unn sinn midd em ford g’fahre.

Pesch g’habbd, Wutzel!

Dorfdisco am Dunnerschberg

Sieger beim ersten “Pälzer Prosa Preis”: Cornelius Molitor aus Kaiserslautern

Von Cornelius Molitor

“Die nächste Scheibe ist schon etwas äldä …” horre gsaat, de Udo, un dann is “Moviestar” geloff. Die Määd hun gequiekt vor Frääd un ahgfang se danze. Nur die Määd! Paarweis, Danzhaldung, Discofox. Meer Männer hun grundsätzlich net gedanzt, weil do hett merr sich jo ferr alle Zeide blamiert vor seine Kumbel. Meer sin de ganze Ohment mit unserm Colabier an de Thek gestann un warn uns ähnich, dass Pink Floyd un Santana viel besser sin wie der Quatsch, wo de Udo als do uffleet.

Em Udo sei Vadder war de Wärrt vun de “Bierschänk”. Der hot sellemols im Nähwezimmer ferr uns Junge e Disco ingericht. Nix Großardiches, bloß e paar Disch un Stiehl um die Danzfläch, e Thek un e Flibberaudomat, wo immer kabutt war. Alle Samschdaa Ohment war merr dort. Wo hedde merr dann ah sunscht solle anne? Un vor allem: wie? De Ähnzich, wo schun e Mofa hatt, des war de Riebseggel Dieder, der war e bissje älder wie meer Annere.

De Udo war de Discjockey un is sich vorkumm wie de Ilja Richter aus em Fernseh. Viel Schallpladde hatt er net, deswäh horre de “Moviestar” an so me Ohment ah glei e paar Mol gespielt. Die Määd warn jedesmol begeischdert. Was ah noch efder geloff is, war “Lady Bump”. Dodezu sin die Määd als enunner in die Knie, dann werre nuffer un hun sich nanner me’m Bobbes ahgestubbt. Des Lied war genauso bleed wie die annere ah, awwer wennischdens hadde meer Männer do ebbes se gugge.

Ganz besonners gern hun ich jo als des Schäffler Gabi aus de Keesgass ahgeguggt. Die hot ah so komisch serickgeguggt, wie wann ich re ah gefalle deet. Se ahsespreche hun ich mich awwer net getraut. Iwwerhaupt: wann die vun meer ebbes wollt, do hatt se gefällichst zu meer se kumme un mich ahsespreche! Ähmol hot se des ah gemacht. Do is se riwwerkumm an die Thek un hot werre so komisch geguggt. “Danzsch de mo mit?” hot se mich gefroot. Ich hun in dem Moment kää Ton erausgebrung, hun se bloß dumm ahgeglotzt un mich dann rumgedreht zu meine Kumbel. Es Gabi hot e roder Deetz kriet un is werre ab. Mei Kumbel un gelacht un merr uff die Schulder gekloppt. “Die dumm Tudd!” hot ähner gemähnt.”Ahjo,” hun ich gsaat, “was bild dann die sich in?”

Manchmol sin ah die Schobbeschligger aus de Wertschaft riwwerkumm. Die warn schun zimmlich alt, e paar schun iwwer Dreißich. “Was wollen dann die alde Säck noch in de Disco?” hummer uns do als gefroot. “Warum hoggen die dann net dehääm bei de Fraa un guggen de Rudi Carrell?”. Die sin awwer bloß als in de Deer stehegeblibb, die Alde, hun veständnislos de Kopp geschiddelt iwwer uns Junge un sin dann werre niwwer. Wer alsemol ah noch kumm is, des warn die Ami, wo uff em Dunnerschberg stationiert warn. Die warn arisch beliebt bei unsere Määd, weil die hadden Geld – un gedanzt hun se ah. Meer hun se gehasst! Jetz war’s awwer net so, dass meer Männer iwwerhaupt net gedanzt hedden. Wann als es ähnzich veninfdiche Lied vum ganze Ohment geloff is, do hummer dann ah e bissje in de Knie gewippt un mit de Kepp gewaggelt. Un beim Refräh vun dem Lied hummer unser Colabier in die Luft gehall un gesung: “Smoug on se Woooder … la-la-la-la-laha!”. Mäh vun dem Text hummer net gekennt.

In de Nacht simmer dann häämgedappt, all e bissje dummelich vun denne zwää Colabier, wo sich jeder de ganze Ohment geleischt hot. Merr hun iwwer die Määd geredd un warn iwwerzeucht, dass die uff so hadde Männer wie uns jo eigentlich voll abfahre missden. Als Beweis ferr unser Männlichkeit hummer alle paar Meder uff’s Trottwa gespauzt. Wann ich heit so serickdenk, do mähn ich, dass merr uns doch ganz schää iwwerzwerch drahgestellt hun, als junge Kerl sellemols. Ganz besonners ich gähniwwer dem Schäffler Gabi. Also net, dass ich dere immer noch nohtrauere deet, die is jo ah schun e aldie Fraa jetz. Ich mähn awwer, dass merr bei de Määd noch besser ahkumm weern, wammer alsemol mit ne gedanzt hedden. Weil zum Beispiel, wann die Ami kumm sin, do hun die Määd schun als iwwer de Äh orre Anner vun denne gsaat: “Gugg emol, wie schää der danze kann!”. Dass awwer mol Ähnie iwwer mich gsaat hett: “Gugg emol, wie schää der Colabier trinke kann!” – des is net so oft vorkumm. Genau genumm: eigentlich gar net!

Die Mary hot en Scheefli ghatt (Song)

Glaabts odder net, awwer mit “AI” (Artificial Intelligence) kammer alleweil aa schun Musik in Pennsylvanisch-Deitsch mache – odder saage mer besser in en Schprooch, ass en wennich laut wie Pennsylvanisch-Deitsch. Geduh hot sell en Kall, ass sich “ABS Schulz” nennt un in Berlin im alte Land lebt. Haricht sell mol ab. Un eens kammer glaawe: Verleicht nemmts noch en Yaahr odde zwee – awwer dann laut en Schtick wie sell verleicht waricklich wie die pennsylvanisch-deitsch Mudderschprooch.