Der Auguscht
Auguscht, so schmoddich un so heess,
Bringt alle Sadde Keffergfrees;
Im Feichde schwitze dann die Wend,
So as mer schier gaar heile kennt.
Die Hawwerleis sin aa debei,
Die graeddle in die Ohre nei;
Sie zawwle ehm noch in de Haar
Un blogen ehm recht sonderbaar.
Hundsdaage sin en ariye Schtroof,
Do leit mer uffgedeckt im Schlof;
Dann schiesst des Welschkann in die Heeh
Un waxe aa die Kolwe schee.
Der Welschkannseide, dunkel brau—
Was sin die gleene Buwe schlau!
Sie schmoke’n in der Eechlepeif,
Fer Duwack sin sie noch net reif.
Nau sin die Grundsei dick un schee,
Hen sich gemaescht im griene Glee;
Sin yuscht fer’n guder Schitz gezaehlt,
En mancher hot sie schun verfehlt.
Des Ohmet faahrt mer rei vum Schwamm,
Die Buwe fische drauss am Damm;
Die briehich Gluck is arig bees,
Un owets singt der Hawwergeess.
Doch alles watt fer’s Beschde sei,
Un kummt des Ernfescht aa noch bei,
Do dankt mer ewwe’m liewe Gott
Fer alles Gude, was mer hot.
John Birmelin (1873-1950)






















































