Tag Archives: Sterling Zimmerman

Iwwer mei deitsch Schwetzerei

Donald Breininger schwetzt in die Mudderschprooch (2015)

Beim Donald Breininger

Der Sterling Zimmerman hot ken Hoochschul-Lanning ghadde, awwer im Wattshaus an „Wally’s Corner“ hot er Schtories verzaehle kenne. Er hot die Leit als beloge, mer hot’s net glaawe kenne. Un mir hen datt g’hockt – un mir hen gewisst, as es geloge iss. Awwer mer hen g’sehne, wie er als epper reig’feedelt hot, un er hot die Leit des Sach glaawe mache, weescht, as sie sell geglaabt hen nochdem as er’s verzaehlt hot. Un sell hot er viel geduh. Awwer es waar Gschpass, es waar yuscht Gschpass, as mer sellerweg zamme waare… 

Nau, ich weess net wann… mer hen aa annere Bletz ghadde, as mer g’schwetzt hen. Un sell haww ich geduh, eb ich Grunsaulottsch-Reeds gewwe hab, odder Versammling-Reeds; un sell waar die Lieyers-Maetsche. Mir hen ‘Lying Contests‘, ‘Tall Story Contests‘ gsaagt. Un die waare paar Yaahre am geh, eb ich hie gange bin. Un die waare in de neinzeh hunnert sechzich Yaahre; frieh in ‘sixtyone‘, ‘sixty-two‘, eppes wie sell hen sie mich neigeblaudert noh fer datt dezu. Un ich hab net so gut geduh. Datt waare Leit, as uffgewaxe sin mit Deitsch schwetze, Awwer ich hab gelannt debei. Un mer hen als Gschpass ghat. Es waar en Schtory yuscht, as uffgemacht iss. Ich hab oft g’schwetzt vun Gediere:  Ich hab Meis ghadde, as ich uffgezohe hab, un so Sach wie sell. Un mer hot eppes gschpassich rausgemacht. Sell haww ich paar Yaahr geduh.

Un ich weess net, was die aerscht Grundsau-Lottsch waar, as ich g’schwetzt hab; es waar Nummer Eens, weess ich, awwer es waar verleicht mitt in de sechzich rum.

Mei ‘Pop‘ waar immer am saage, was ich duh sott. Er hot als ‘Tschoek‘-Bicher kaaft un er iss als darich gange un hot sie gemarickt. Hot er gsaat, “Nau, des do daed gut laude in Deitsch – un der do aah!” Er hot seilewes net g’schwetzt sellerweg naryets; awwer – er hot mer viel rausg’holfe sellerweg. Er hot mer als die Bicher gewwe; un er hot viel Maricker drin ghadde – as ich selli verleicht yuuse kennt. Un’s iss sellerweg gange.

Awwer noh hot er gsaat, “Du sottscht hie schreiwe, wu du schwetzscht!” Haww ich gsaat, “Well, ferwas wott ich sell wisse?” “Well,” hot er gsaat, “noh weescht du nau…, du weescht noh, hoscht du Yaahrs devor g’schwetzt do, odder zwee Yaahr zerick; un wu hoscht g’schwetzt vun dem, odder g’schwetzt vun dem.” Noh haww ich gedenkt, “Ya well, ich kennt.” Un noh haww ich en Buch uffgemacht. Un es aerscht, as ich drin hab, waar neinzeh hunnert un acht-un-sechzich. Nau, ich hab etliche Yaahr g’schwetzt eb sell; awwer sell iss, wie ich’s Buch uffgemacht hab. Un ich hab’s rausgrickt do dieWoch nau. Un ich waar selwert erschtaunt, wie oft as ich g’schwetzt hab an unnerschittliche Grundsau-Lottsche un Versammlinge, un was ich g’schwetzt hab devun. So wisst ich’s nimmi; eh, ich wisst’s gaar nimmi. Awwer darich em ‘Pop’ sei “yuscht net uffgewwe” un “des sott ich duh” – , un nau haww ich’s.  Nau, wann die Yunge’s mol ee Daag grieyen un verbrenne, noh iss’s fatt!  Awwer’s hot mich, ‘s hot mich raus-g’holfe. Ich kann net glaawe, as es so viel Yaahre iss. Ich hab net gemeent as ich so alt warre daed. Awwer – mer dutt.