Tag Archives: Stefan Klopp

Gerda

Preisträger beim “Pälzer Prosa Preis 2025”: Stefan Klopp aus Bliesransbach

Von Stefan Klopp (Bliesransbach)

‘S letscht hónn ich umm Spicher nochemól de alde kläne Kinnerkoffer von minner Oma enn de Hónd gehaat unn dó hónn ich ónn die Geschicht dódezu misse denke, die wo minni Großmómme mir immer verzehlt gehaat hat:

Die Geschicht spillt emm Jóhr 1939, dó isch minni Großmómme noch e klänes Mäde von so 6 – 7 Jóhr gewän.Von dort ón, wo se gebor genn isch, bis dorthien enn sellem Jóhr, isch enn dem kläne Dorf emm Bliesgau alles gónz normal gewän. Minn Großmómme isch mit drei Geschwischdre dort uff’m Dorf uffgewachs, se hónn e klänes Hissje unn e Stall gehaat mit e paar Wutze, rer Geiß unn e paar Hinkle, de Babbe hat uff’m Halberch geschafft – Unn jetze verzehlt minn Großmómme widschder:

„Awwer dónne – änes scheene Daas – unn es isch eijentlich wirklich e schenner Daa gewän – es war noch warm, die Liet hónn dälsewies Grummet gemach gehaat – unn doch isch ónn däm 1. September 1939 uff ämól alles ónnersch gewän – unn nóde nix meh so wie vóredrón. De Kriech isch kumm – awwer noch sinn kä Bombe gefall, oder isch a nurre geschoß wor – nää – awwer uff ämól hat’s gehäschd: Mir misse furt! Mir misse furt!? Was hat das fir e klänes Mäde von 6-7 Jóhr solle häsche? Furt? Wohien? Fer wie lóng???

De Birjermäschder isch met der groß Schell durch’s gónze Dorf góng, hat ónn die Diere gekloppt unn die Liet triwweliert, fer sich fertig se mache. Es käme Busse, die wirde allegär mitholle, mer soll awwer nur es Needischde mitholle! Mitholle! Es Needischde! Awwer was, was isch fór mich es Needischde? Es hat noch gehäsch, es wär nur fer 14 Daa. Die Mómme hat e Koffer met Kläder gepackt, Bettzeich unn so Króm, awwer das war’s a schunn, meh ham’mer jó nidd gepackt.

Unn ich, was soll ich’an mitholle? Enn minnem kläne Kinnerkefferchje ware än/zwei Mondure drin, e paar Unnerbuxe, Unnerhemde unn Strimp – ferdich. Unn jetz? Isch das alles, was ich mitholle kónn, was ich mitholle derf? Unn’s Gerda? Wo isch’s Gerda? Es Gerda muss ich doch mitholle! Ich kónn doch nidd ohne es Gerda fahre!

Es Gerda, das ich minn Pupp gewän – ohne die kónn ich doch nidd fahre!!!

Zwei Stunn ham’mer Zitt gehaat, fór’s Neddischde se packe – unn fór mich war’s Gerda es Needischde. Ich honn’s a nidd misse suche – vill Spillzeich ham’mer jó nidd gehaat – unn ich hónn’s gekrómschd, feschd ón mich gedrickt unn mit enn de Bus geholl.

Wie mer dónn durch’s Dorf ónn unserm Huss verbei gefahr sinn, hat unser Geiß noch gónz versteert uss’m Schierdóór geluht unn mir sinn e paar Tränchjer de Backe erunner gerollt! Die missde mer doch a mitholle! Was passiert jetz mit der? Awwer dó ware mer a schunn furt.

Mir sinn e gónzer Sturme mim Bus uff de Zuch nó Saarbrigge gefahr unn dónn ómm Bóhnhóff ussgesteiht; hunnerte von Liet vunn iwwerall her, die Mómme met uns vier Kinn de Koffere unn nix wie Durchenónner unn Bagasch, alles isch drunner unn driwwer góng. Die ville Liet hónn gar nidd allegär enn die normale Wän vom Zuch enenngepasst. Dó hónn se naue Waggonge misse ónhinkge, wo sunsch es Vieh met gefahr genn isch – unn dó isch passiert: uns hónn se gónz óm Schluß als Leschdes noch enn de Waggong eninngepercht – die schwär Waggong-Dier uss Holz unn Ise isch zugeschlah unn’s Gerda war – . . . nä, nidd furt, awwer verrobt unn gedält – ich hón nurremeh äner Arm von minner scheen Pupp enn der Hónd gehaat, das ónnere isch druß blieb – – – . Ich hónn nadierlich gekrisch wie óm Spieß, geje die Dier geträt, awwer es hat kä Wert gehaat, de Zuch isch gefahr – gefahr – gefahr – unn gefahr – uns Gerda, de Reschd vum Gerda, hónn ich nie meh gesiehn. Nur de Arm, dänne äne, armseeliche, verrobte Arm hón ich gónz feschd ón mich gedrickt unn nimmeh losgeloss.

Ich wäß nimmeh wónn mir ónkumm sinn wo’s gewän isch – irjendwo emm Hessische. Dó sim’mer dónn vumm Wóón erunner dort ómm Bóhnhóff ussgeladt unn verdält wor. Nó unn nó sinn allegär unnerkumm, nur mir hónn noch wie lóng dó gestónn, bis ball känner meh dó gewän isch. Awwer dónn isch doch noch e Mónn kumm, wo Plätz gehaat hat, fer e Frau mett vier Kinner! Der hat dónne gesaat: „Wir können euch nehmen!“ Das isch de erschde Satz gewän, wo ich enn minnem Läwe geherrt hónn, wo nidd Platt gewän isch. „Wir könne  euch nehmen!“ Känner hat mer meh ebbes abgeholl, furtgeholl, weggeholl! Nä, mir hónn jetzt ebbes kritt – e naues Dehämm! Der Mónn hat uns uff sinn Pärdskarre gelaad. Die Mómme unn die ónnere, greßere Kinn sinn hinne uff de Wóón. Zu mir hat der Mónn gesaat: „Komm du zu mir, ich kann dich auf den Schoß nehmen!“ Ich hónn mich bei denne Mónn uff de Gerre gehuckt unn gónz feschd de abne Arm vum Gerda gehall. Dó hat der Mónn noch gesaat: „Keine Angst mehr, ich nehme sie dir nicht weg!“ Spät ómends sin’mer uff’m Hoff vun dem Mónn ónkumm. Sinn Frau hat schun vórón der Hussdier gestónn unn gesaat: „Kommt nur herein. Da liegen Schlafkleider und Bettzeug für euch!“ Mir Kinn sinn, weil mer jó allegär noch ziemlich klän gewän sinn – all in än Bett eninn kumm unn hónn de quere Wää näwenónner gelää. Ich hónn als noch de Arm vom Gerda enn minne kläne Händchjer gehall unn bin nó unn nó enngeschlóf.

Uss zwei Wuche, wo mer hónn solle dort bliwwe, isch’s nägsch e gónzes Jóhr wór.

Dónn sim’mer redour – unn em Dorf isch alles ónnersch gewän – gónz ruich – seersch emol – kä Kih enn de Ställ, kä Geiße, kä Wutze, kä Kinn uff de Gass, die Hieser leer, die Diere unn Finschdre uffgerobt, die Scheiwe kabuttgeschlaa, die Mewele dälsewies druss uff de Stróß, es Gescherr uff de Bodem geplackt unn die Kläder uff de Powei verdält. Uss minne Kläder, wo ich mittgeholl hott, war ich schunn ball erussgewachs, desweje war enn minnem Kefferchje a nimmeh vill drenn – eijentlich nur noch de abne Arm vum Gerda – denne hónn ich kinne mitholle – vun dehemm enn die Ewakuierung unn von de Ewakuierung widder mit enns Dehämm. Mitgeholl vun dómóls hónn ich nidd vill – vielleich sogar nur de abne Arm vum Gerda – ich hónn ne heit noch!“

So hat’s mer minni Großmómme immer verzehlt. Unn ab unn zu holl ich a als emól denne abne Arm uss dem kläne Kinnerkefferchje unn denke drón, dass der es enzichde war, was minn Oma uss ihrer Kindhätt hat kinne mitholle – awwer mir hat se doch noch gónz vill genn: vill Erlebtes, vill Geschichte vum Läwe, so wie die dó, wo ich allewill grad uffgeschrieb hónn.