Schlagwort-Archive: Pälzer Prosa Preis

Macht mit beim Pälzer Prosa Preis 2026!

Der Förderkreis Mundart Bockenheim e.V. lädt zur Teilnahme am „Pälzer Prosa Preis 2026“ ein. Mitmachen können alle, die sich dem Pfälzischen verbunden fühlen. Der Wettbewerb findet im Rahmen der Mundarttage Bockenheim am 18. April 2026 statt. Die Veranstaltung findet wieder im Weingut Griebel in Bockenheim statt.


Es kann ein bislang unveröffentlichter Text in pfälzer Mundart eingereicht werden. Kurze Zitate sind möglich, wenn sie markiert werden. Passagen mit Reimen sind ebenfalls möglich, wenn der Erzählcharakter des Textes gewahrt bleibt. Die Ermittlung der Platzierungen erfolgt nach persönlicher Präsentation aller von der Jury ausgewählten Texte im Rahmen der Veranstaltung. Bei der Präsentation stehen allen ausgewählten Teilnehmerinnen und Teilnehmern exakt sechs Minuten zur Verfügung. Dauert der Vortrag länger, gibt es Punktabzüge. Bitte schicken Sie die Beiträge als PDF-Datei an michael-werner@t-online.de. Eine Einreichung per Post ist nicht möglich. Teilnahmeberechtigt sind Personen, die das 18. Lebensjahr vollendet haben. Name und Absenderangaben mit vollständiger Anschrift einschließlich Postleitzahl, Telefonnummer und E-Mail-Adresse sowie ein Kennwort sind in der Mail anzugeben und dürfen nicht auf dem Wettbewerbstext selbst stehen. Auf dem Wettbewerbstext darf ausschließlich das Kennwort notiert sein, das eine Zuordnung von Text zu Autor bzw. Autorin erlaubt.

Einsendeschluss ist am 2. Februar 2026. 

Der Siegerbeitrag wird mit einem Preisgeld in Höhe von EUR 200,00 prämiert. Für den zweitplatzierten Beitrag werden EUR 100,00, für den drittplatzierten Beitrag EUR 50,00 ausgeschüttet. Die Auswahl der Beiträge für die Veranstaltung erfolgt durch eine unabhängige Fachjury nach literarischen Gesichtspunkten. Diese Entscheidung der Jury ist nicht anfechtbar. Die abschließende Festlegung der Preisträger bzw. Preisträgerinnen erfolgt über eine Publikumsabstimmung vor Ort. Eine über die Preisgelder hinausgehende Vergütung für die Veröffentlichung und Nutzung der Beiträge ist ausgeschlossen.

Die Teilnehmenden räumen dem Veranstalter das nicht-ausschließliche, unwiderrufliche Recht ein, den eingereichten Beitrag zeitlich, räumlich und inhaltlich unbeschränkt und unentgeltlich stets im Zusammenhang mit dem Wettbewerb „Pälzer Prosa Preis“ verwenden zu dürfen. Dies gilt unabhängig davon, in welchem Medium die Veröffentlichung erfolgt. Die personenbezogenen Daten der Teilnehmenden werden zum Zwecke der Durchführung des Wettbewerbs gemäß Art. 6 Abs. 1 S. 1 b) DSGVO gespeichert und nach Beendigung des Wettbewerbs gelöscht, es sei denn, die Daten werden zur Erfüllung einer gesetzlichen Nachweispflicht auch über diesen Zeitpunkt hinaus benötigt. Die Löschung der Daten erfolgt dann mit dem Wegfall ihrer Nachweispflicht. Mit der Teilnahme am Wettbewerb stimmt der/die Bewerber/in den vorstehenden Teilnahmebedingungen und Nutzungsrechten zu. Ein Anspruch auf Veröffentlichung besteht nicht. Bei Verstößen gegen die Teilnahmebedingungen behält der Förderkreis Mundart Bockenheim e.V es sich vor, einen eingereichten Beitrag vom Wettbewerb auszuschließen. Der Rechtsweg ist ausgeschlossen.

Die Schirmherrschaft für den „Pälzer Prosa Preis“ hat der Literarische Verein der Pfalz e.V. übernommen. Bei Fragen wenden Sie sich bitte an Dr. Michael Werner, Mitglied der Jury: info@hiwwe-wie-driwwe.de.

Gerda

Preisträger beim „Pälzer Prosa Preis 2025“: Stefan Klopp aus Bliesransbach

Von Stefan Klopp (Bliesransbach)

‘S letscht hónn ich umm Spicher nochemól de alde kläne Kinnerkoffer von minner Oma enn de Hónd gehaat unn dó hónn ich ónn die Geschicht dódezu misse denke, die wo minni Großmómme mir immer verzehlt gehaat hat:

Die Geschicht spillt emm Jóhr 1939, dó isch minni Großmómme noch e klänes Mäde von so 6 – 7 Jóhr gewän.Von dort ón, wo se gebor genn isch, bis dorthien enn sellem Jóhr, isch enn dem kläne Dorf emm Bliesgau alles gónz normal gewän. Minn Großmómme isch mit drei Geschwischdre dort uff’m Dorf uffgewachs, se hónn e klänes Hissje unn e Stall gehaat mit e paar Wutze, rer Geiß unn e paar Hinkle, de Babbe hat uff’m Halberch geschafft – Unn jetze verzehlt minn Großmómme widschder:

„Awwer dónne – änes scheene Daas – unn es isch eijentlich wirklich e schenner Daa gewän – es war noch warm, die Liet hónn dälsewies Grummet gemach gehaat – unn doch isch ónn däm 1. September 1939 uff ämól alles ónnersch gewän – unn nóde nix meh so wie vóredrón. De Kriech isch kumm – awwer noch sinn kä Bombe gefall, oder isch a nurre geschoß wor – nää – awwer uff ämól hat’s gehäschd: Mir misse furt! Mir misse furt!? Was hat das fir e klänes Mäde von 6-7 Jóhr solle häsche? Furt? Wohien? Fer wie lóng???

De Birjermäschder isch met der groß Schell durch’s gónze Dorf góng, hat ónn die Diere gekloppt unn die Liet triwweliert, fer sich fertig se mache. Es käme Busse, die wirde allegär mitholle, mer soll awwer nur es Needischde mitholle! Mitholle! Es Needischde! Awwer was, was isch fór mich es Needischde? Es hat noch gehäsch, es wär nur fer 14 Daa. Die Mómme hat e Koffer met Kläder gepackt, Bettzeich unn so Króm, awwer das war’s a schunn, meh ham’mer jó nidd gepackt.

Unn ich, was soll ich’an mitholle? Enn minnem kläne Kinnerkefferchje ware än/zwei Mondure drin, e paar Unnerbuxe, Unnerhemde unn Strimp – ferdich. Unn jetz? Isch das alles, was ich mitholle kónn, was ich mitholle derf? Unn’s Gerda? Wo isch’s Gerda? Es Gerda muss ich doch mitholle! Ich kónn doch nidd ohne es Gerda fahre!

Es Gerda, das ich minn Pupp gewän – ohne die kónn ich doch nidd fahre!!!

Zwei Stunn ham’mer Zitt gehaat, fór’s Neddischde se packe – unn fór mich war’s Gerda es Needischde. Ich honn’s a nidd misse suche – vill Spillzeich ham’mer jó nidd gehaat – unn ich hónn’s gekrómschd, feschd ón mich gedrickt unn mit enn de Bus geholl.

Wie mer dónn durch’s Dorf ónn unserm Huss verbei gefahr sinn, hat unser Geiß noch gónz versteert uss’m Schierdóór geluht unn mir sinn e paar Tränchjer de Backe erunner gerollt! Die missde mer doch a mitholle! Was passiert jetz mit der? Awwer dó ware mer a schunn furt.

Mir sinn e gónzer Sturme mim Bus uff de Zuch nó Saarbrigge gefahr unn dónn ómm Bóhnhóff ussgesteiht; hunnerte von Liet vunn iwwerall her, die Mómme met uns vier Kinn de Koffere unn nix wie Durchenónner unn Bagasch, alles isch drunner unn driwwer góng. Die ville Liet hónn gar nidd allegär enn die normale Wän vom Zuch enenngepasst. Dó hónn se naue Waggonge misse ónhinkge, wo sunsch es Vieh met gefahr genn isch – unn dó isch passiert: uns hónn se gónz óm Schluß als Leschdes noch enn de Waggong eninngepercht – die schwär Waggong-Dier uss Holz unn Ise isch zugeschlah unn’s Gerda war – . . . nä, nidd furt, awwer verrobt unn gedält – ich hón nurremeh äner Arm von minner scheen Pupp enn der Hónd gehaat, das ónnere isch druß blieb – – – . Ich hónn nadierlich gekrisch wie óm Spieß, geje die Dier geträt, awwer es hat kä Wert gehaat, de Zuch isch gefahr – gefahr – gefahr – unn gefahr – uns Gerda, de Reschd vum Gerda, hónn ich nie meh gesiehn. Nur de Arm, dänne äne, armseeliche, verrobte Arm hón ich gónz feschd ón mich gedrickt unn nimmeh losgeloss.

Ich wäß nimmeh wónn mir ónkumm sinn wo’s gewän isch – irjendwo emm Hessische. Dó sim’mer dónn vumm Wóón erunner dort ómm Bóhnhóff ussgeladt unn verdält wor. Nó unn nó sinn allegär unnerkumm, nur mir hónn noch wie lóng dó gestónn, bis ball känner meh dó gewän isch. Awwer dónn isch doch noch e Mónn kumm, wo Plätz gehaat hat, fer e Frau mett vier Kinner! Der hat dónne gesaat: „Wir können euch nehmen!“ Das isch de erschde Satz gewän, wo ich enn minnem Läwe geherrt hónn, wo nidd Platt gewän isch. „Wir könne  euch nehmen!“ Känner hat mer meh ebbes abgeholl, furtgeholl, weggeholl! Nä, mir hónn jetzt ebbes kritt – e naues Dehämm! Der Mónn hat uns uff sinn Pärdskarre gelaad. Die Mómme unn die ónnere, greßere Kinn sinn hinne uff de Wóón. Zu mir hat der Mónn gesaat: „Komm du zu mir, ich kann dich auf den Schoß nehmen!“ Ich hónn mich bei denne Mónn uff de Gerre gehuckt unn gónz feschd de abne Arm vum Gerda gehall. Dó hat der Mónn noch gesaat: „Keine Angst mehr, ich nehme sie dir nicht weg!“ Spät ómends sin’mer uff’m Hoff vun dem Mónn ónkumm. Sinn Frau hat schun vórón der Hussdier gestónn unn gesaat: „Kommt nur herein. Da liegen Schlafkleider und Bettzeug für euch!“ Mir Kinn sinn, weil mer jó allegär noch ziemlich klän gewän sinn – all in än Bett eninn kumm unn hónn de quere Wää näwenónner gelää. Ich hónn als noch de Arm vom Gerda enn minne kläne Händchjer gehall unn bin nó unn nó enngeschlóf.

Uss zwei Wuche, wo mer hónn solle dort bliwwe, isch’s nägsch e gónzes Jóhr wór.

Dónn sim’mer redour – unn em Dorf isch alles ónnersch gewän – gónz ruich – seersch emol – kä Kih enn de Ställ, kä Geiße, kä Wutze, kä Kinn uff de Gass, die Hieser leer, die Diere unn Finschdre uffgerobt, die Scheiwe kabuttgeschlaa, die Mewele dälsewies druss uff de Stróß, es Gescherr uff de Bodem geplackt unn die Kläder uff de Powei verdält. Uss minne Kläder, wo ich mittgeholl hott, war ich schunn ball erussgewachs, desweje war enn minnem Kefferchje a nimmeh vill drenn – eijentlich nur noch de abne Arm vum Gerda – denne hónn ich kinne mitholle – vun dehemm enn die Ewakuierung unn von de Ewakuierung widder mit enns Dehämm. Mitgeholl vun dómóls hónn ich nidd vill – vielleich sogar nur de abne Arm vum Gerda – ich hónn ne heit noch!“

So hat’s mer minni Großmómme immer verzehlt. Unn ab unn zu holl ich a als emól denne abne Arm uss dem kläne Kinnerkefferchje unn denke drón, dass der es enzichde war, was minn Oma uss ihrer Kindhätt hat kinne mitholle – awwer mir hat se doch noch gónz vill genn: vill Erlebtes, vill Geschichte vum Läwe, so wie die dó, wo ich allewill grad uffgeschrieb hónn.

Taxi

Berthold Kracke aus Grendelbruch (F): Preisträger beim „Pälzer Prosa Preis 2025“

Von Berthold Kracke (Grendelbruch, F)

S’ Knielinger Kraftwerk habbe se hinner sich gelasst und domit aach die harte Zeite vom Brunno – im Klinikum – in Karlsruh.

Bei Maxau üwwer de Rhai drüwwer

un endlich:

Pälzer Bode unna de Räder.

S’Taxi nemmt die A Fünfe Sechzich,

de’weil : uf sei weich un’ rund g’schwungene Art, de Pälzer Wald de Horizont ma’kiert. Von hinne links de Gruß vom guude alde Trifels, die feschte Burch.

„Gott sei donk dehääm!“ sagt de Brunno zum Taxifahrer.

Der nickt bloß.

Heijoo! Denkt de Brunno: Enna vom Nahe Oschte!

De Mann, erschter Blick uhscheinbar , awwer am Finger en goldene Siechelring. Üwwerraschung:

Uf demm isch ä Kreiz druff!

De Bruno denkt:

Än komische Heiliche.

„Ich bin von de Südpalz,“ kummt de  Brunno ins Verzähle.

„Zwische de Rääwe ufgewachse,wääsch!?“

De Taxifahrer heert bloß zu.

Uf de Audobahn, Richtung Norde, ruft de Brunno.

„Do gugg! D’Villa Ludwigshöh’! Un hinne draa: s’Hambacher Schloß!“

„Heimat oh Heimatland!“ Schwärmter seelig in ämm Fort.

Plötzlich stutzter.

„Schuldichung, wann ich so perseenlich werdd. Awwer Eier Heimat isch scho ah  weit weg, in de Sandwüüschte, do unne?“

„Ich Ludwigshafe  wohne’ “ Erklärt de Fahrer. „Früher  Alleppo , Syrie.“

„O jeee,“ kommentiert de Brunno. „Volls Krisegebiet. Awwer jetzt bisch jo in de Palz.“ Un er erkunnigt sich:

„ Syrie? Do isch doch aaach  s’Zwäääääästromland? Do wo de  

de Gaarde Ede war? S’Paradis?

Heah! Bei uns gäbbts Edekobe. Des isch  aach Paradies – odda?“

De Fahrer nemmt grad d’AudobahnAusssfahrt.

„Glei dehäääm!“ freut sich de Brunno

 Jetzt fangter aach noch zum Singe ah:

„Mei Mudda hodd’n Gutzelstand,

do owwe uf de Dannstadter Heeh…

Jetzt lachter sogar,… de Chauffeeeer.

„Soo lang war ich im Krankehaus   geleche!“ Sinniert de Brunno.

„Sogar im Koma! Awwer heit gehts

nix wie häääm.“ 

De Taxifahrer quittierts middem Goldzahn Lächle.

De Brunno spürt sei Läwenskraft in allene Glieder! Er fühlt sich elastisch un’ soo energiegelade, wie selte zuvor.

„De gonze Krankehaus  Zinnower: Vergangeheit!

Heit strotzter nur so vor Elan, de Brunno. Wie frieher – wo sei Vadda als üwwer ihn g’sagt hot: Än echte Pälzer Bu! De Stärkschte von de Klass!

„Hier ei’bieche!“ Gäbbt de Brunno s’ Kommando

„Do geht’s zu de Ludwigstroß Zwäe vierzich. Do kenn ich jeden Stäää.“

S’Taxi kommt zum Halte un’ de Chauffeur macht Meldung:

„Ludwigstraaß Zwei – Vierzig.“

De Brunno guggt – un glaabts ned.

„Wo isch denn do Ludwigstroß Zwäe vierzich? Mir sin doch komplett falsch! Merksch du des ned?“

„Hier Adress!“ Betont de Fahrer uhmissverständlich.

Jetzt isch de Brunno empört. 

„Ich wärd doch wisse, wo ich woohn! Mir sin doch krotteverkehrt!“

S’Taxi steht mit laaafende Moodor am Stroßerand. – De Brunno isch  mehr un’ mehr   irritiert. Hier steh’n   sämtliche Heisser von de Nachbarschaft, bloß: Seins dud fehle.

„Mei Heissl!“ Rufter entsetzt.

„Ä Abrissbaustell’!“

Hinner ännere Gitterabsperrung nemmt de Brunno noch ä Üwwerbleibsel von sei’m Hofdor wahr. Un’ ä Eck steht noch! Von de Hausswand.

Do hinne dra war die Küch??

„Des kann ned wohr sei!“ Zweifelt de Brunno.

„Mir hän doch scho drin g’wohnt! Ich war zwar noch am Renoviere, bis halt der dabbiche Uh’fall bassiert isch! Awwer: s’war unser Heiss’l! Und jetzt? Do siehts  aus wie im Kriech!“

De Taxifahrer määnt nachdenklich.

„Wie meine Land…..Aleppo viel so aussehe… Syrie kaputt“

„Awwer des isch doch gonz was anneres!“ Brüllt de Brunno.

„Wie kann dennn so ebbes passiere?“

Er steicht zornig aus’m Taxi aus un’ schmeißt d’Beifahrertür zu. Sei Wut steichert sich nochemol, wie er denne Schriftzug liest, uf’m Werbebanner:

Hier entsteht Wohnraum im guten Stil

De Taxifahrer kommt jetzt  aach. Er folgt sei’m verzweifelte Fahrgascht, als müsster uf denne ganz b’sonnersch acht gäwwe.

„Wie wenn ä Bomb ei’geschlache hätt!“

Plärrt de Brunno mit feuchte Aaache.

De Syrer kennt  sich mit derartiche Katastrophe aus. Er wääß, wie s’sichs ah’fühlt, vor de Üwwerreschte der eigene Behausung zu stehe, wenn alles verlore isch.

„Was isch denn do bloß bassiert?“ Stammelt de Brunno.

„Viele lang Krankehaus gewese.“ Erklärt de Taxifahrer un stellt sich newwe sein Fahrgascht na.

„Familie nix mehr Geld für Haus bezahle …..dann verkaufe.“

„Ohne mich zu frage?“

Poltert de Brunno.

De Taxifahrer bleibt  ruhich  un widderholt:

„Lang Krankehaus! Viele Koma.“

Do halt sich de Brunno in seinere Not alle beide Händ vor’s G’siecht.

„Wiesoo isch jetzt mei Fraa ned do und de Sohn?“

De Taxifahrer zuckt nur d’Axle.

 „Waaas?!“

Ruft de Brunno g’reizt. Er will doch bloß ä klare Antwort.

„An de morge früh…“ beginnt de Taxifahrer….. Er muss sich  awwer erscht die passende deutsche Wörder z’samme suche und uf de Zung zurecht leche.

„Alle bei dir gewese! An de Krankbett! Alle da gewese!  Und Chefe-arzte komme. Dann Kopfe nicke. Und:

Alle Geräte:….. Abschalte…..

„Nää!!

Määnt de Bruno.

Annerie Zeit, annerie Welt

Hermann Settelmeyer – Preisträger beim „Pälzer Prosa Preis 2025“

Von Hermann Settelmeyer (Lingenfeld)

Krottebrieh hämmer gsaacht zu dem Wasser, wu sich in unserm Weiher bräät gemacht hot. Des war noch stark unnertriwwe. Heit deten se en Stacheldrohtzaun zieche um des Baggerloch, dass känns ach blouß in die Neh käm. Finf Zentimeter unner de Owwerfläch hoscht die Hand nimmie gsähne. Was solls, mer hän e Schwimmbad ghat, uns die Zeit vertriwwe un versucht, schwimme zu lerne. Des Wasser hot mer sich mit Fisch, Frösch, Krotte, Schlange, verschiedene Sorte Schilf un e paar Schlingplanze gedäält un den Ausschlach mit route Pepple hoscht blouß äämol kriecht, dann warscht immun.     

Net immun wore bischt geche Wasser selwer un do draa war jetzt tatsächlich net de Dreck schuld. Känner vun uns Buwe vun siwwe, acht Johr hot schwimme kinne glei nooch em Kriech, mit dene scheiß Jabos hoscht jo nimmie aus em Haus gekinnt un schun gar net zwää Kilemeter weit iwwers freie Feld laafe an de Weiher. Also simmer jetzt zu zeht, fuchzeht drei Meter vum Ufer weg gstanne un hän versucht nauszugleite, dass mer e bissel Gfiehl kriechen, wie Wasser tracht. Dann hämmer uns Meter fer Meter weiter vum Rand weg getraut un en Schwumm ausprowiert, wu mer ganz schnell klänne Bewechunge macht vor de Bruscht. Hundstrappler hämmer des genennt. Es hot gholfe, dass mer sich e paar Meter iwwer Wasser hot halte kinne, dann war mer kaputt.   

Dann isch er kumme, mein Daach. Nadierlich häwwich genau sou gut gewisst wie alle annere, dass direkt am Ufer mitte im Flache e Loch isch, awwer ich häb afach net ufgebasst, bin neigedappt, war sofort mit em Kopp unner Wasser un häb gschluckt. Do hot mer ach kän Hundstrappler mäh gholfe. Während ich schun s dritte Mol unnergange un widder houchkumme bin, häwwich drauß am Ufer e paar greßere Buwe sähne sich de Bauch halte un halwer kaputtlache iwwer des Schauspiel. Endlich isch awwer doch de Hamann mit ämme elegante Koppvor zu mer durchgetaucht un hot mich rausgezoche. Vielleicht e halwie Stunn war ich uf em Bauch geleche un  häb Wasser ghuscht, bis ich widder einichermaße normal häb schnaufe kinne. Abghalte vum Weiher hot mich des net, am negschte Daach war ich widder drin un häb jetzt äfach e bissel besser ufgebasst. Erfahre hot dehääm nadierlich niemand was. Wammer middaachs fort sin, hot unser Mutter als selbschtverständlich aagenumme, dass mer owends widder gsund häämkummen. Dodebei hots ach bleiwe selle.

Es war äach e annerie Zeit, fer uns Kinner ganz frieh e Zeit vun Selbschtännichkeit un vun ännere uuglaubliche Freiheit, ämme Freiheitsdrang, wu heit noch in uns stickt. Werklich bassiert isch zum Glick nie was Ernschtes, mer hän schun frieh gelernt, fer uns selwer zu sorche, uf uns ufzubasse un uns zu helfe. Wannd guckscht, wie mer de Klänne heit bis in letschte Eckle allews dausendmol vorsaacht un vorschreibt, muscht dich wunnere, dass vun uns domols iwwerhaupt änns iwwerlebt hot.  Richtich schwimme lerne häwwich iwwrichens ach noch, e Johr speeter im Urlaub bei de Herxemer Dante im Waldschwimmbad, wud bei genunk Leit hoscht abgucke kinne, wies geht. Des Wasser war sou klar, dassd sogar en Stää unne uf em Bodde hoscht gsähne liche un uftauche kinne.

E scheens Alter

Angelika Futterer – Preisträgerin beim „Pälzer Prosa Preis 2025“

Von Angelika Futterer (Bruchsal)

Manchmol, do sin sich d’Leit – wann ebber Elders gschdorwe isch – so ebbes vun oinich, dass dessjeenich „e scheenes Alder“ ghat hedd… dass i me schun efders mol gfroogt hab, was dess eigendlich isch: „e scheens Alder“ (?)

Ob ma dess bloß zahlemäßich sehe kann? Un dann hot’s doch mol an’emme scheene Dag en Oalass fer me gewwe, wu i gedengt hab, dass i do derre Sach‘ näher kumme kennd: ‘S war e Ei’ladung zu’me 99. Geburtsdag … demm vun de Klärle nämlich, wu ganz viel eldere Leit ei’glaade ware … grad a aus de Nochberschaft … De Fritz vun sellere – a ball 90 – war a debai. Kaum dass’er em Dierrahme zu seh war, henn sich schun e paar vun denne alde Gsichder vun de Gradlierrunde uffg’hellt …

Zum Klärle nämlich, wu an demm Dag nadierlich bsunners schee rausgebutzt newwer ihre ukrainische Pflegern, de Nila, uff’m Konnäbee gsesse isch, hot er sich leis un langsam vun hinne oagschliche … e scheeni oanzelni dungglroodi Ros‘ in de Hand….un hot dann mit derre em Klärle vun hinne iwwer de Kopf sachde vor de Nas rumgweddlt – un dess so lang, bis’si e bissl ’s Gsicht verzo(r)e hot un bloß noch mit de Aiglen glacht …

Wie e jungs Mädl hot si dann ausgseh‘ – so ebbes kann’s a mit 99 noch gewwe! ‚S Klärle war sowisso noch e scheens Frääle fa dess Alder, wu immer viel uff sich ghalde hot: die hot mit 95 noch Yoga-Kopfschdänd mache kenne un beim Middagskaffee hot si immer bloß oi Schdiggl Kuche gesse weg’m Figierle. Un ehre Fußnägglfarb heit … dess Dungglrot, wu’ere d’Nila druffgebenslld ghat hot , war wie dess vum Fritz seinere Ros‘…(!) Ow’er verschosse war en si, de Fritz, odder bei so Sache hald immer en ganz Gnitze? Waiß ma’s? Beim Middagesse in de Wertschaft hot’er awwer e anneri, e ganz resoludi Fraa als Dischnochbern ghat: a schun 95, awwer mit’erre Glebber wi’me Schwert. Die hot immer widder devu gschwätzt, wie gärn si domols schaffe gange wär … bei de Schdoov en Brusl in de Kasern‘ wär se gwest in de Glaijder-Ausgab … un dass si do am liebschde heit noch schaffe ded, wa’ma si glosst hedd … „Un…“, unnerbricht si do dann de Fritz, „…ware eier Glomodde a so verlaust wi unseri sellemols?“ Mit derre Froog hodd‘ere dann glatt de Rang am Disch abgekaaft … dess war dess, wu er verzehle gwollt hot, do war’er jetzt ganz in sei’m Element… Noneddemol 17 Johr wär’er alt gwest un hedd nonet viel vum Grieg un’em gonze onnere Elend mitgriegt ghat… Zuledschd als gloaner Bu, wi si d‘ jiddische Sinnagooge oagezindt ghat henn, hedd’er vun sei’m Vadder gsagt griegt: „Siehsch Bu…dess isch jetzt de Oafang vum End…dess wärre mer noch schwer bieße misse …!“

Un donn hedd er, de Fritz, mit sechzehnerhalb noch em ledschde Griegsjohr de Schdellungsbefehl griegt un ma hedd ihm< un annere junge Kerl zerscht mol – genau en derre Brusler Kasern‘- so ganz verlausts un verwanzts Glamoddezeigs ausghennicht, wu hinne un vorne net gebassd hedd un beim oane viel zu groß und beim annere viel zu gloj ausgfalle wär… Awwer wegge so ebbes hedd ma domols net lang rumgmacht… un sie, d’junge Kerlen, oifach mit dem Zeigs en Grieg gschickt … ‘s „Vaterland“ verteidiche bis zum geht nimmeh … Un dess war so lang, bis sie dann irgendwu owwe an de Saale vun de Ami gfange gnumme worre wäre… Un wi’er dess grad verzehlt, de Fritz, stenn’m sei Au’e voll Wasser: „…un donn, donn sin si hergonge un henn uns gezwunge, mit ehne zomme em Russ‘ entgeje zu laafe… En Furth em Wald on de tschechisch‘ Grenz‘ isch der donn uffgedaucht … un all mer junge Kerle sen donn vun de Russe immer weider Richdung Oschde gedriwwe worre …. Un donn … johrelang nimmeh hoamkumme…oh je…!!!“ Do muss er dann e Paus mache em Schwätze un dief Luft hole…

‚S Middagesse em Clubhaus war vorbei, dehoam im Haus vun de Jubilarin isch weidergfeiert worre mit Kaffee un Kuche un Wei‘ un Bier un Brezzl un Schnäps, wu dann de Fritz fachmennisch all durchbrowiert hot un sei Rootschläg dezu gewwe…Wie’s dann awwer immer meh uff de Owend zugange isch un Brezzl fascht all ware, hot sich oans ums oanner uff de Hoamweg gmacht … de Fritz isch fascht als Ledschder uffgschdanne. Er hot’s jo a net weit ghat un grad bis ens Nochberhaus laafe misse … awwer fascht haww i gmoant, er wollt net wirklich hoam … (?) „Alla donn !“ ruft er uff oimol, un schun war’er bloß noch vun hinne zu seh mi’m lingge Arm un de Hand owwe in de Luft, was’m wumeeglich noch e besseri Wegschdeier gewwe ghat hot. I haww’em noch e Weil‘ nochgeguckt, wi’er leicht gschwankt isch, awwer irgendwie doch schnurschdracks uff sei Hausdier zu … Was hot’er vorher noch zu’mer gmoant ghat…? Dass’er jetzt in’ne Haus nei misst, wu elf Better (!) drin schdenn un wu iwweraal mol Leit dringlegge wäre … er selwer awwer halt jetzt immer bloß oans devu brauche ded…

Hoamzuus em Audo newwer mei’m Mann haww i lang nix schwätze kenne … I glaab, i hab me immer noch gfroogt, was dess isch: „ e scheens Alder“… (?)

Es werd duschber

3. Platz nach der Publikumswertung: Rudy Kupferschmitt aus Ludwigshafen beim „Pälzer Prosa Preis 2025“.

Von Rudy Kupferschmitt

Er ziegt sisch miehselisch die Drebb nuff. Seid emme Johr war er nimmi drowe. Im Schloofzimmer vumm Balkon runner hott mer die bescht Sischt iwwer die gonze Gäärde, vor allem jezz, wann die Bääm kää Laab henn. Do sieht mer wie iwweraal die Woinachtslischder ogehen.

Es is bidderkald, die Sunn hott de gonze Dag gschiene un jezz, wu se weg is, konnscht em Termemeder beim runnergäh zugugge. Endlisch mol widder en rischdische Winter. S Nochberhaus grad newwe dro is verkaaft, de Andres is vunn heid uff moije dod gewest, owens ins Bedd gange un moijens nimmi wach worre. Wie mer sisch des so winscht. Soi schääne Lischder sinn nimmi do, alles blinkt un blenkt, wie im Rotlichtverdel. Oi un aus un rod un grie.

De Sandkaschde un die Bambelschdang im Gaade sieht er grad noch so. Is halt arg verwildert, seid ers nimmi schafft. Er määhnt, es Gegrisch vunn soine Kinner zu here, wann die im Sand un im Matsch gschbielt henn. Was hott die Emma als gschennt, wann die zwä vunn owe bis unne oigsaut waren. Er hott se immer beruische misse: „Jo losse doch, die Kinner henn ehr Frääd.“ Grusselbeere un Kannsdrauwe wachsen schunn long känni mehr. Des Schmersel, wu soi Emma als gekocht hott, geht em ned aus em Kobb. So ebbes Gudes hott er seid dort nimmi gesse. Gonz hinne im ledschde Egg schdehen noch die zwä Liegeschdiehl, wu er mid de Emma im Summer so gern ghoggt hott, wanns am Owend abgekiehlt is un die erschde Schdern uffgange sinn.

Er dreht sisch rum un guggt schnurschdrags uffs Hochzischbild, wu immer noch uff em Nachdisch vunn de Emma schdeht. Soin Bedd henn se schunn vor zwä Johr nunner gschafft, dass er ned jeden Dag die Drebbe schdeige muss. Vorbei an de Kinnerzimmer, wu bloß noch Rumbelkammere sinn, gehts widder zu de Drebb.

Nummerzus schafft er des bloß noch, wann er sisch setzt un uff em Bobbes Drebb fer Drebb nunnerrutscht. Es Eßzimmer uhne Disch un Schdiehl, bloß midde drin des Bedd. Die schää Oirischdung is dernedewege in die Garasch gerohmt worre. E Audo hott er jo schunn johrelong nimmi. Es ledschde Fescht, wu se im Wohnzimmer gfeiert henn, war soin finfesiebzischde. Do hott die Emma noch gelebt, wann se a schunn grong wa. Des is jezz zwelf Johr her. All waren se do gewest, die Lisa mid ehrm neischde Froind – sie hott en Lewensabschnittspartner ghäße. Was die schunn an Lewensabschnidde hinner sisch hott, des geht uff kää Kuhhaud. Awwer fer Enkelkinner hotts nie gelongt.

Un nadierlich war de Thomas do, mid soim Freund – heid is es soga soin Mann – awwer mid Enkelkinner wars halt a nix. Selde, dass er soi Kinner noch sieht, de Thomas lebt in de Schdaade un die Lisa, hott sisch in Berlin e Nescht gebaut. In de Kisch hott des Mädsche vunn de Sozjalschdazjon soi Pille gerischt fer die gonz Woch. Es Esse, wu gebrocht werd, schdeht noch verpaggt do. Heid hott er kään Abbedid.

Ja, un de Moije wa soin Betreuer do. Die Sozjalschdazjon hett Engpäss iwwer Woihnachde, die kennden ned jeden versorge un deshalb hett er fer misch iwwer die Feierdage e Korzzeidpfleg organisiert. Schää, hab isch gsaat. Wehre kann isch misch sowieso ned. Wann isch ne sag, dann schdeht de Hussier mid zwä Bolezischde vor de Deer un schafft misch fort. De Maglerverdraag zum Verkaaf vumm Haus hett an de Betreuer gäh solle. Is awwer halt zufällisch an moi Adress gschickt worre. Der laaft ab em erschde Januar.

Er is jo sowas vunn fürsorglisch, moin Betreuer. Friehr hotts ghääße, du bischt endmindischt, awwer so Ebbes kann mer jo heid nimmi bringe. Des hert sisch jo umenschlisch o. Heid werd mer betreut. Er geht die Hinnerdeer naus, muss uffbasse, dass er ned schdolbert. Endlich kann er sisch falle losse in den alde Liegeschduhl, fehlt bloß die Emma newedro. Wie die jung Verliebte henn se an denne Summerowende do ghoggt un Händsche ghalte. Un im Auguscht henn se noch de Schdernschnubbe geguggt. Heid solls a Schdernschnubbe gewwe, hott in de Zeidung gschdanne vumm 13. uff de 14. Dezember. Soi Hand greift niwwer. Un vunn Minud zu Minud werd die kalt Schduhllehn wärmer un wärmer.

Er sieht em Nochber soi Woihnachtslischder. Oi un aus un rod un grie, oi un aus un rod un grie, oi un aus un rod un grie, oi un aus un rod un grie, oi un aus un rod un grie,oi un aus.

Pesch g’habbd

Der zweite Preis beim „Pälzer Prosa Preis 2025“ ging laut Publikumsjury an den Text „Pech g’habbd“

Von Margit Wippel (Neustadt-Haardt)

Als Wutzel morgens uffgewachd iss, hodd’s glei gschbierd: Heid iss en ganz besunnere Daag in soim Leewe! Heid werd ’s sisch midd aller Krafd dodevor oisetze, mol e bisselsche mehr vunn de Weld zu seje. Nedd bloos immer im Schdall bleiwe wie die annere Wutze. Die sinn, dess glaabd zumindeschd ’s Wutzel, ihm selbschd haushoch unnerleege, nedd bloos vumm boddie her g’seje, nä, a vumm Kobb her.

Des kleene Wutzel hodd nämlisch uffgebassd unn gemergd, dass ab unn zu so en kleene digge Monn midd n’em Kaschdewache uff de Hof kummd. Der suchd sisch dann die große, digge Sei aus, unn die nimmd er donn midd. Wahrschoinlisch uff e großie Rees, voller Abenteuer. Uff jeden Fall is kä Sau mehr zuriggkumme, denne hodd’s wohl all so guud g’falle, dass se nimmi zurigg in de Schdall wollden. Beschdimmd hänn die a guud zu fresse griggd, vunn dem Digge – Geld hodd der, dess hodd mer glei g’seje.

Sischer hodd er a e großes Haus, odder e Schloss, nadierlisch a en schäne Parg, Swimmingpool, Sauna, alles! Do sinn die Schwoine naddierlisch gern gebliwwe! Känns wolld zurigg – klar!

Unn heid will des Wutzel alles saumäßische due, um en Platz im Transborder zu krigge. De kleene, digge Monn hodd’s bis jezd nedd emol beachd – ’s muss en Plan her! Des Wutzel hodd sisch e ganz großie Sauerei ausgedenkd:

Uff de große Mann zulaafe, im Schwoinsgalobb – bremse – Rad schlaache – Männsche mache – unn, unn, unn.

Dann: De große Monn is gebläddeld, unn werd ohne des talendierde Wutzel nedd faare wolle. Unn genauso werd’s gemachd!

De kleene digge Monn war wie immer pingdlisch do. ’s Wutzel hodd soford Ohlaaf genumme – Schweinsgalopp direggd uff denn zu, hodd dann awwer im Iwwereifer zu schpeed gebremsd. Wie en Sagg Droggefudder isser umg’falle,de kleene digge Monn, unn nimmie vunn alläh hochkumme. Zwä Sanidäder hänn em uffg’holfe – hänn en in de Reddungswache noi unn sinn midd em ford g’fahre.

Pesch g’habbd, Wutzel!