Tag Archives: Mennonite

‘S Katz deitsch Schtick: Uffschtehe

Wann’s Zeit is fer uffschteh

Die Amschel is am singe in’m alde Appelbaam,
Mer heert en Hahne grehe,
Awwer’s laut yuscht wie en Draam.
Es kummt en wennich Helling an dem gleene Fenschder rei,
Yuscht ich bin net recht wacker un ich schlof ball widder ei.
Yetz is der Daed am bischbre in der Kammer unnich mir;
Die Sunn biepst schun en wennich—
Ya, un yetz rabbelt Babier;
Der Offedeckel glebbert un die Schpeicherdeer geht uff:
Noht ruft der Daed, “Kumm, Buwe, Meed,
‘S is Mariye, schtehet uff!”
Ich bin noch net recht wacker, un es is mir noch zu frieh,
Yuscht ich heer der Saem rufe, “Hier Sport,
Geh, hol die Kieh!”
Ich will net viel faulenze, will yuscht noch en wennich ruh;
Mei Aagedeckel sin noch schwer un falle widder zu.
‘S naegscht Ding, was ich vermarick,
Sin Mannsleit in der Kich;
Is waricklich schun gmolke? Dann besser schick ich mich!
Ich schtreck mich mol en wennich
Un schperr’s Maul uff dabei
Ich dreh mich nochmol rum im Bett—
Dann schlof ich widder ei.
Yuscht net fer lang. Was heer ich yetz?
Die Schpeicherdeer geht uff:
Die Memm ruft nuff: “Kummscht net ball, Kind?
Du bischt schun sex Yaahr alt.
Bischt grank, Bu, odder was is letz?
Dei Oi watt ya ganz kalt!”
Un noht der Daed: “Wann’d net ball kummscht,
Noht kumm ich mol datt nuff!”
Yetz bin ich wacker, ganz un gaar, un fiehl aa ganz alreit.
Ich graeb mei Hosse gschwind un schpring—ich weess,
‘S is yetz die Zeit.

Isaac R. Horst

‘S KATZ DEITSCH SCHTICK

Das Gwilderei

Die Mary is en gudi Fraa,
Des will ich am erschde saage.
Sie dutt net gehe un Geld verblose
Odder uff der Weg rumyaage.

Sie butzt des Haus un wescht die Gleeder
Drei- odder viermol die Woch
Un all die Nochberschaft iss gewiss
Sie iss en gudi Koch.

Awwer wann der Winderkalt mol kummt
Un Schnee dattdraus rumblost,
No kummt en fremdi Nadur in sie –
Ich wees net, was iss los.

Zum erscht muss alles aus die Schtubb,
En holzich G’schtell kummt rei.
No watt en Gwillt datt fescht geschpellt:
Er guckt so frech un frei.

Der Gwillt, es iss so gross un lang –
Die Schtubb is yo ganz voll.
‘S iss schier kenn Blatz fer newe deich –
Verleicht en Vaddelzoll.

Sie heesst die Nochbersweibsleit all,
Die Betz un die Matilda,
Un alles schunscht watt z’rickgepuscht:
Sie hocke datt un gwilde.

Sie schwetze datt vun all Geschicht
Ass mer sei Lewe denke daet.
Sie gehe datt deich vun Adams Geschicht
bis 1988.

Des Nochberskindli graddelt datt;
Es hot die Hosse g’fillt.
Die Weibsleit henn’s noch net vermerkt,
Sie hocke datt am Gwillt.

Die Supp hot paarmol iwwergekocht
Un die ganz Kich gefillt.
Die Weibsleit henn’s noch net vernumme:
Sie bleiwe uscht am Gwillt.

Der Gwillt watt endlich faddich gemacht
Un alles weck geduh.
No geht mer frehlich in das Bett –
Mer grickt mol endlich Ruh.

Der naegscht Owed kummt mer widder heem –
Mer hockt uscht hie un brillt,
Weil es erscht Ding, ass mer sehnt
Datt drin iss noch en grosser Gwillt.

Un so geht’s aan der Winder lang,
Bis ihre Finger geschwellt.
No all uff eemol is es verbei –
Mir misse in der Gaarde.

Der ganz Summer henn mir’s schee,
‘S iss alles z’rick im Blatz –
No geht das Lewe widder gut –
Ich hab widder en Fraa.

Awwer wann der Winder widder kummt
Un die Daage warre katz,
No kummt sell Ding widder uff:
Der yaehrlich Gwildesschmatz.

Clarence Miller
Medford (WI)