Mariyets un Owets
Mariyets scheint die Sunn so schee,
Owets geht der gehl Mund uff;
Mariyets leit der Daa im Glee,
Owets dreet mer drucke druff.
Mariyets singe all die Veggel,
Owets greischt die Laabgrott arig;
Mariyets globbt mer mit dem Fleggel,
Owets leit mer schun im Sarrig.
Alles dutt sich ennere do,
Nix bleibt immer so wie nau;
Was ehm Freed macht, bleibt net so,
Watt gaar arig ball hatt un rau.
Drowwe watt es annerscht sei,
Datt, wu’s nau so bloh aussicht;
Datt is mariyets alles fei,
Datt is owets alles licht.
Mariyets is datt Freed die Fill,
Owets is es aa noch so;
Mariyets is ehm’s Hatz so schtill,
Owets is mer aa noch froh.
Ach, wie dutt’s mich doch gelischde
Naach der blohe Wohning datt;
Datt mit alle gude Grischde,
Freed zu hawwe, Ruh alsfatt.
Wann sie mich ins Graab neidraage,
Greint net, denn ich hab’s so schee;
Wann sie “Es is Owet” saage,
Denkt, bei Ihm is’s eenerlee.
Emanuel Rondthaler (1815-1848)






















































