Auswennich mei Fenschder

En Decking dinn leit weech uff meim Land, 
En Schtreef, gehl, bloh am Horizont.

Roh blost der Wind, iss wiescht un iss kalt,
Er rauscht un peift darrich Hiwwel un Wald.

Die Schpinn hot gewewe en Netz an mei Fenschder,
In der Aasicht ken Mensch; ich guck noochem Weschde.

Aa tschumpe un danze leedmiediche Bledder, 
So schaddich un schteif wie de Veggel ihr’ Fedder.

O Himmel, schtets drowwe, du blessierlichi Sach’,
Dei Wolke wie Ziggel, schiffergroh uff me Dach.

Deeglich ihr’ Pikters die Nadur fer uns molt,
Grossaardich un kinschtlich, vun Barrick un Daal. 

En Nascht vumme eenzich Silhouette Meebelbaam,
Er schtreckt sich nooch owwe, guckt aus wie’n Aarem.
 
Es Schtobbelfeld draagt en drauricher Dunscht,
Aus Grutze un Baschde vun Welschkann sei Kunscht.

Unnich im Hof finnt mer bissel weiss’ Schnee,
Fussdappe vun Kinner, sell heest sie waer’ glee. 

Mei Gemiet iss doch heider, ebwohl drausse finschder,
Zuletscht kummt der Vorhang, ‘s iss richtiger Winder. 

Ken Laut, nix riehrt, die Yennersunn fatt.
Ich hol gschwind en Gwilt un saag guti Nacht!

Edward Quinter (Allentown, PA)
Schreiwer-Fescht am "Pennsylvania German Day 2025"