
Von Angelika Futterer (Bruchsal)
Manchmol, do sin sich d’Leit – wann ebber Elders gschdorwe isch – so ebbes vun oinich, dass dessjeenich „e scheenes Alder“ ghat hedd… dass i me schun efders mol gfroogt hab, was dess eigendlich isch: „e scheens Alder“ (?)
Ob ma dess bloß zahlemäßich sehe kann? Un dann hot’s doch mol an’emme scheene Dag en Oalass fer me gewwe, wu i gedengt hab, dass i do derre Sach‘ näher kumme kennd: ‘S war e Ei’ladung zu’me 99. Geburtsdag … demm vun de Klärle nämlich, wu ganz viel eldere Leit ei’glaade ware … grad a aus de Nochberschaft … De Fritz vun sellere – a ball 90 – war a debai. Kaum dass’er em Dierrahme zu seh war, henn sich schun e paar vun denne alde Gsichder vun de Gradlierrunde uffg’hellt …
Zum Klärle nämlich, wu an demm Dag nadierlich bsunners schee rausgebutzt newwer ihre ukrainische Pflegern, de Nila, uff’m Konnäbee gsesse isch, hot er sich leis un langsam vun hinne oagschliche … e scheeni oanzelni dungglroodi Ros‘ in de Hand….un hot dann mit derre em Klärle vun hinne iwwer de Kopf sachde vor de Nas rumgweddlt – un dess so lang, bis’si e bissl ‘s Gsicht verzo(r)e hot un bloß noch mit de Aiglen glacht …
Wie e jungs Mädl hot si dann ausgseh‘ – so ebbes kann’s a mit 99 noch gewwe! ‘S Klärle war sowisso noch e scheens Frääle fa dess Alder, wu immer viel uff sich ghalde hot: die hot mit 95 noch Yoga-Kopfschdänd mache kenne un beim Middagskaffee hot si immer bloß oi Schdiggl Kuche gesse weg’m Figierle. Un ehre Fußnägglfarb heit … dess Dungglrot, wu’ere d’Nila druffgebenslld ghat hot , war wie dess vum Fritz seinere Ros‘…(!) Ow’er verschosse war en si, de Fritz, odder bei so Sache hald immer en ganz Gnitze? Waiß ma’s? Beim Middagesse in de Wertschaft hot’er awwer e anneri, e ganz resoludi Fraa als Dischnochbern ghat: a schun 95, awwer mit’erre Glebber wi’me Schwert. Die hot immer widder devu gschwätzt, wie gärn si domols schaffe gange wär … bei de Schdoov en Brusl in de Kasern‘ wär se gwest in de Glaijder-Ausgab … un dass si do am liebschde heit noch schaffe ded, wa’ma si glosst hedd … „Un…“, unnerbricht si do dann de Fritz, „…ware eier Glomodde a so verlaust wi unseri sellemols?“ Mit derre Froog hodd‘ere dann glatt de Rang am Disch abgekaaft … dess war dess, wu er verzehle gwollt hot, do war’er jetzt ganz in sei’m Element… Noneddemol 17 Johr wär’er alt gwest un hedd nonet viel vum Grieg un’em gonze onnere Elend mitgriegt ghat… Zuledschd als gloaner Bu, wi si d‘ jiddische Sinnagooge oagezindt ghat henn, hedd’er vun sei’m Vadder gsagt griegt: „Siehsch Bu…dess isch jetzt de Oafang vum End…dess wärre mer noch schwer bieße misse …!“
Un donn hedd er, de Fritz, mit sechzehnerhalb noch em ledschde Griegsjohr de Schdellungsbefehl griegt un ma hedd ihm< un annere junge Kerl zerscht mol – genau en derre Brusler Kasern‘- so ganz verlausts un verwanzts Glamoddezeigs ausghennicht, wu hinne un vorne net gebassd hedd un beim oane viel zu groß und beim annere viel zu gloj ausgfalle wär… Awwer wegge so ebbes hedd ma domols net lang rumgmacht… un sie, d’junge Kerlen, oifach mit dem Zeigs en Grieg gschickt … ‘s „Vaterland“ verteidiche bis zum geht nimmeh … Un dess war so lang, bis sie dann irgendwu owwe an de Saale vun de Ami gfange gnumme worre wäre… Un wi’er dess grad verzehlt, de Fritz, stenn’m sei Au’e voll Wasser: „…un donn, donn sin si hergonge un henn uns gezwunge, mit ehne zomme em Russ‘ entgeje zu laafe… En Furth em Wald on de tschechisch‘ Grenz‘ isch der donn uffgedaucht … un all mer junge Kerle sen donn vun de Russe immer weider Richdung Oschde gedriwwe worre …. Un donn … johrelang nimmeh hoamkumme…oh je…!!!“ Do muss er dann e Paus mache em Schwätze un dief Luft hole…
‘S Middagesse em Clubhaus war vorbei, dehoam im Haus vun de Jubilarin isch weidergfeiert worre mit Kaffee un Kuche un Wei‘ un Bier un Brezzl un Schnäps, wu dann de Fritz fachmennisch all durchbrowiert hot un sei Rootschläg dezu gewwe…Wie’s dann awwer immer meh uff de Owend zugange isch un Brezzl fascht all ware, hot sich oans ums oanner uff de Hoamweg gmacht … de Fritz isch fascht als Ledschder uffgschdanne. Er hot’s jo a net weit ghat un grad bis ens Nochberhaus laafe misse … awwer fascht haww i gmoant, er wollt net wirklich hoam … (?) „Alla donn !“ ruft er uff oimol, un schun war’er bloß noch vun hinne zu seh mi’m lingge Arm un de Hand owwe in de Luft, was’m wumeeglich noch e besseri Wegschdeier gewwe ghat hot. I haww’em noch e Weil‘ nochgeguckt, wi’er leicht gschwankt isch, awwer irgendwie doch schnurschdracks uff sei Hausdier zu … Was hot’er vorher noch zu’mer gmoant ghat…? Dass’er jetzt in’ne Haus nei misst, wu elf Better (!) drin schdenn un wu iwweraal mol Leit dringlegge wäre … er selwer awwer halt jetzt immer bloß oans devu brauche ded…
Hoamzuus em Audo newwer mei’m Mann haww i lang nix schwätze kenne … I glaab, i hab me immer noch gfroogt, was dess isch: „ e scheens Alder“… (?)






















































