Silwerherbscht
Wecker um siwwe,
noch leie gebliwwe,
kää schlecht’ Gewisse,
hab lang genung misse.
Dann naus, des halt g’sund,
um de See, die groß Rund,
ordentlich g’schwitzt
un gehofft, dass’ was nitzt.
Zeidung, druckfrisch
am Friehstiggsdisch,
Kaffee un Weck,
aa mo Eier un Speck.
Korz telefoniere,
im Gaade rumriehre,
mim Enkelche spiele,
die greescht Frääd vun viele.
De Nochber – kennscht helfe?
Wann? Naja, noo de zwölfe,
allää is e Plooch,
jo, des is doch kää Frooch.
Zwää Männer, vier Hend,
zufriede am End,
e Gläsje als Dank,
hinnerm Haus uff de Bank.
Brauch gar net viel,
ferr e echt guudes G’fiehl,
blooß bissje Zeit
ferr die richdiche Leit.
Im Kreiz hinne stecht’s,
links garnix, blooß rechts,
laaf bissel krumm,
sowas werft ähm net um.
Hett’s kenne wisse,
allahopp, Kerschkernkisse,
morje frieh, so um viere,
is nix mehr se spiere.
’s zwiggt noch um siwwe,
doch was gebliwwe!
Tja, alles losst noo,
trotzdem gilt: Groo, awwer doo!
Hanns Starck
Bobenheim-Roxheim






















































