‚S Wedder brecht
Gott Lob! Die bidder Kaelt
Weicht widder aus der Welt;
Schnee un Eis fange aa zu rinne,
Dausend Schtraemcher kammer finne.
Der Himmel schteht so hoch un bloh,
Die Wolke sin meh geel wie groh;
Die waarme Windcher saeusle schun,
Un pischbre vun’r heehre Sunn.
Was waar doch des en Kaelt —
(Mer haett sie net beschtellt.)
Hunnert Fiess, un noch meh Ohre
Sin gewiss schun lengscht verfrore!
Fer Gleeder hot mer viel verwendt,
Un Kohle haufeweis verbrennt;
Die Bedder waare hoch gemacht,
Doch ohne Schtolz un ohne Bracht!
Ich saag: So is mer’s recht,
Ass endlich’s Wedder brecht;
Dicke Reck un dicke Decke,
Meege sie mer ball verschtecke!
Der Aerd ihr Leichegleed
Is mer schun lang verleed;
Waer’s immer weiss un kalt,
So waer mer schun zu alt.
Es Wedder wexelt um,
Un yedes freet sich drum.
Yeder Daag watt’n bissche lenger —
Yedi Nacht en bissche enger.
Do guck ich nau mit Freede zu!
(Was kennt ich dann aa mehner duh?)
Ich sag’s frei raus: So is mer’s recht,
Gott Lob un Dank, ass’s Wedder brecht.
Eli Keller (1825-1919)
























































