Arebschaft
Uff Owetschtunn laaf ich rum
Darich Wald un Feldre
Ich verdenk mich iwwer alles
Es Lewe vun meine Voreldre
Uff Owedschtunn, laaf ich rum
Un heer ich mein Hatz
Un was ich finn, so dief drin
Bleibt noch en groosser Schatz
Yeder Daag, draus im Welt
Ich kann net mich selwer helfe
Alles wiescht, unrein un bees
Alliwwer zu sehne
Die Himmel iss bloh, der Barick griehn
Naduur iss immer doch schee
Awwer yeder Daag, die Landschaaft vum Mensch
Duht meiner Seel Weh
Uff Owetschtunn laaf ich rum
Darich Wald un Feldre
Kumm ich zu en aldi Scheier
Gebaut bei meine Voreldre
Es schteht noch schtarick
Darich Sommer un Winderschnee
Frisch gemolt sinn die Schilde
Es gibt nix so schee.
Yeder Daag, draus im Welt
Die Landschaft, wu mir lewe
Verennert daaglich schnell
Sie baue, nemme un verdeele
Weil ihre Gedder Geld sinn
Geld-narrische Menner,
ass es Land rumeniere
Ihre Begierichkeit watt die Welt fresse
Uff Owetschtunn, denk ich devun
Die Weisheit vun die Vergangenheit
In der Dunkelheit vun Middernacht
Im meim Hatz sei Gelassenheit
Gesegnet iss em Mensch sei Hand
Wie schafft er Freindschaft, Lewe un Land
Ass liebt die Erde un alles, ass waxt
Ehrlicherweis grickt iss alles, ass er hot
Gesegnet sinn die Leit, ass schtehe defor
Ebbes bessers im Lewe, ass kumme iss lang bevor
Der Daag wann Mensche ihre Zukunft verkaafe
Fer weltlich Schtofft ihre Seele versaafe
Uff Owetsschtunn laaf ich rum
Die Landschaft, wu mir lewe
Die Feldre, Wald, Grick un Schwamm
Wu die Hollebiere waxe
Es gebt en Botschaft gschriwwe datt
Im die Beem un Blanse
In die Schtehfense un die Scheier
Duh ich Schtimme heere
Sie saage “Faricht net die Zukunft
Du kannscht es besser mache
Mir henn en groosi Arebschaft
Ass waart, widder mol zu waxe
Leb fer‘s Land, fer Volk, fer Lewe
Vun die Erde zu Hand, vun Hand zu Seel
Un alles, ass haeppent
Watt zu Voll-Zaerkle kumme
Daniel Riegel
























































